ವಿಶ್ವಗುರು ಮತ್ತು ಬಹುತ್ವದ ಸವಾಲು

 ಯೋಚಿಸಬೇಕಾಗಿದ್ದು * ಬಿವಿಸೀ

ಭಾರತ ವಿಶ್ವಗುರು ಆಗುವ ಆಕಾಂಕ್ಷೆ ಈಡೇರಬೇಕಾದರೆ ಮೊದಲು ನಾವು ಗುರು ಎಂಬ ಪದದ ಅರ್ಥವನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಗುರು ಎಂದರೆ ಆಜ್ಞೆ ಮಾಡುವವನಲ್ಲ, ತನ್ನ ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳ ಅನುಭವ, ವಾದ, ತಪ್ಪು ಮತ್ತು ತಿದ್ದುಪಡಿಯ ಮೂಲಕ ಕಲಿತದ್ದನ್ನು ಜಗತ್ತಿಗೆ ಹಂಚುವವನು. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ದಕ್ಷಿಣೆ ಎಂಬುದು ಶುಲ್ಕವಲ್ಲ, ಅದು ಕೃತಜ್ಞತೆಯ ಸಂಕೇತ. ಅದೇ ರೀತಿ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಮಾರಾಟ ಮಾಡದೆ ಹಂಚುವ ಸಂಸ್ಕøತಿ ನಮ್ಮದಾಗಬೇಕು. ಇದಕ್ಕಾಗಿ ನಾವು ಮೊದಲು ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಬಹುತ್ವವನ್ನು ಬಲಪಡಿಸಬೇಕು. 

ಶಾಲಾ ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಕೇವಲ ವೈಭವೀಕರಿಸದೆ, ಅದರ ವೈರುಧ್ಯಗಳನ್ನು ವಿಮರ್ಶಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಕಲಿಸಬೇಕು. ಎಲ್ಲ ಧರ್ಮ, ಜಾತಿ, ಭಾಷೆ, ಪ್ರದೇಶದ ಚಿಂತನೆಗಳಿಗೆ ಮುಕ್ತ ಸಂವಾದಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶ ನೀಡಬೇಕು. ಯಾವುದೇ ಸಮುದಾಯವನ್ನು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಗುರುತಿನಿಂದ ಹೊರಗಿಡುವ ಯೋಚನೆಯೇ ನಮ್ಮ ಸಂವಿಧಾನದ ಆಶಯಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧ ಎಂಬುದನ್ನು ಆಡಳಿತದ ಪ್ರತಿ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಜಾರಿಗೆ ತರಬೇಕು. 

ಮಾನವ ಘನತೆ ಸಾರ್ವತ್ರಿಕ, ಅದನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವುದು ಎಲ್ಲರ ಹೊಣೆ ಎಂಬ ತತ್ವವನ್ನು ಕಾನೂನು ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ನಡವಳಿಕೆ ಎರಡರಲ್ಲೂ ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸಬೇಕು. ನಮ್ಮ ವೈವಿಧ್ಯತೆಯನ್ನು ಕೇವಲ ಉತ್ಸವಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತಗೊಳಿಸದೆ, ಅದನ್ನು ದೈನಂದಿನ ಆರ್ಥಿಕ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಬದುಕಿನ ಭಾಗವಾಗಿಸಬೇಕು. 

ಪ್ರತಿ ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿ ಯುವಕರು, ಧಾರ್ಮಿಕ ಮುಖಂಡರು, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಕುಳಿತು ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಚರ್ಚಿಸುವ ವೇದಿಕೆಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಬೇಕು. ಇದರ ಜೊತೆಗೆ ಡಿಜಿಟಲ್ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಹರಡುವ ದ್ವೇಷ ಮತ್ತು ಸುಳ್ಳು ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ತಡೆಯಲು ಸ್ಥಳೀಯ ಭಾಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಸತ್ಯ ಪರಿಶೀಲನಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಬೇಕು. ಯುವ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ಉದ್ಯೋಗ ಮತ್ತು ಸಮಾನ ಅವಕಾಶ ಸಿಗದಿದ್ದರೆ ಬಹುತ್ವದ ಮಾತು ಬರೀ ಘೋಷಣೆಯಾಗುತ್ತದೆ. 

ಆದ್ದರಿಂದ ಕೌಶಲ್ಯ ತರಬೇತಿ ಮತ್ತು ಉದ್ಯಮಶೀಲತೆಗೆ ಎಲ್ಲ ಸಮುದಾಯಗಳಿಗೆ ಸಮಾನ ಪ್ರವೇಶ ಕಲ್ಪಿಸಬೇಕು. ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಪಾರದರ್ಶಕತೆ ಮತ್ತು ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ಹೆಚ್ಚಾದಾಗ ಮಾತ್ರ ಜನರ ನಂಬಿಕೆ ಗಟ್ಟಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಮಹಿಳೆಯರು, ರೈತರು ಮತ್ತು ಅಂಚಿನಲ್ಲಿರುವ ಸಮುದಾಯಗಳ ಧ್ವನಿಗೆ ನಿಜವಾದ ಸ್ಥಾನ ಸಿಕ್ಕಾಗ ಬಹುತ್ವಕ್ಕೆ ಅರ್ಥ ಬರುತ್ತದೆ. 

ಜಗತ್ತಿಗೆ ಬೋಧಿಸುವ ಮೊದಲು ಜಗತ್ತನ್ನು ಕೇಳುವ ನಮ್ರತೆ ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಹವಾಮಾನ ನ್ಯಾಯ, ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಆರೋಗ್ಯ, ಡಿಜಿಟಲ್ ಸೌಲಭ್ಯಗಳಂತಹ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ನಾವು ಒಳಗಡೆ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ಮಾಡಿದ್ದನ್ನು ಉದಾಹರಣೆಯಾಗಿ ತೋರಿಸಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ಜಗತ್ತು ನಮ್ಮನ್ನು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸುತ್ತದೆ. ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಶಿಷ್ಯರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಹೇಳುವವನು ಕೇವಲ ಬೋಧಕ, ಆದರೆ ತನ್ನನ್ನು ತಾನೇ ಪ್ರತಿದಿನ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿಕೊಂಡು ಕಲಿಯುವ ಸಮಾಜವೇ ನಿಜವಾದ ಗುರು. ಆ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ತಲುಪಿದಾಗ ವಿಶ್ವಗುರು ಎಂಬುದು ಬಿರುದಾಗಿ ಉಳಿಯದೆ ಸಹಜ ಗುರುತಾಗುತ್ತದೆ.

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

ಕರಾವಳಿಯ ನೆಮ್ಮದಿಗೆ ಕೊಲೆಗಳ ಕರಿನೆರಳು

 * ಬಿವಿಸೀ ಒಂದೇ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ದಕ್ಷಿಣ ಕನ್ನಡ ಮತ್ತು ಉಡುಪಿ ಜಿಲ್ಲೆಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿದ್ದ ಅವಿಭಜಿತ ದಕ್ಷಿಣ ಕನ್ನಡ ಇಂದು ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಭಯದ ವಾತಾವರಣವನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಿದೆ. ಕೊಲೆಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿವೆ; ಮತ್ತೊಂದು ಕೊಲೆಯ ಸುದ್ದಿ ಬರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಹಿಂದಿನ ಘಟನೆ ಇನ್ನೂ ಜನರ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಮಾಸಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ವೈಯಕ್ತಿಕ ದ್ವೇಷ, ಹಣಕಾಸಿನ ವ್ಯವಹಾರ ಮತ್ತು ಅಪರಾಧ ಜಾಲಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ್ದರೆ, ಮತ್ತೆ ಕೆಲವು ಕೋಮು ವೈಷಮ್ಯದ ಪ್ರತೀಕಾರದ ಸರಪಳಿಯ ಭಾಗವಾಗಿವೆ. ಅವಿರತ ಕೊಲೆಗಳಿಂದಾಗಿ ಅವಳಿ ಜಿಲ್ಲೆಗಳು ರಾಜ್ಯದ ಕ್ರೈಂ ಕ್ಯಾಪಿಟಲ್ ಎನ್ನುವ ಅಪಖ್ಯಾತಿ ಗಳಿಸಿವೆ. ಈ ಎರಡೂ ಪ್ರವೃತ್ತಿಗಳು ಕರಾವಳಿಯ ಶಾಂತಿಪ್ರಿಯ ಜನರನ್ನು ಆತಂಕಕ್ಕೆ ದೂಡಿವೆ. ಇತ್ತೀಚಿನ ಉಡುಪಿ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಮುದರಂಗಡಿ ಗ್ರಾಮ ಪಂಚಾಯಿತಿಯ ಮಾಜಿ ಅಧ್ಯಕ್ಷ, ಉದ್ಯಮಿ ಹಾಗೂ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಮುಖಂಡ ಡೇವಿಡ್ ಡಿಸೋಜ ಅವರ ಹತ್ಯೆ ಈ ಆತಂಕವನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಗಾಢಗೊಳಿಸಿದೆ. ಆಗಸ್ಟ್ ಏಳರಂದು ಅವರು ಚರ್ಚ್ ಸಮೀಪವೇ ಗುಂಡಿನ ದಾಳಿಗೆ ಬಲಿಯಾದರು. ಆರಂಭಿಕ ತನಿಖೆಯಲ್ಲಿ ಹಣಕಾಸಿನ ವಿವಾದದ ಸುಳಿವು ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು. ನಂತರ ಪೆÇಲೀಸರು ಬಹುಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿಗಳ ಗುತ್ತಿಗೆ ವಿವಾದ ಮತ್ತು ಅಪರಾಧ ಜಾಲದ ಸಂಪರ್ಕದ ಸಾಧ್ಯತೆಯನ್ನೂ ಪರಿಶೀಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಮುಂಬೈ ಮೂಲದ ಅಪರಾಧಿಯ ಬಂಧನವೂ ಪ್ರಕರಣಕ್ಕೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಗಂಭೀರ ಆಯಾಮ ನೀಡಿದೆ. ಇದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಘಟನೆ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಕೈತೊ...
Read more

ಮಾತಿನ ಸಂಸ್ಕøತಿ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ರಾಜಕೀಯ

 * ಬಿವಿಸೀ ಉಡುಪಿ ಬಿಜೆಪಿ ಶಾಸಕ ಯಶಪಾಲ್ ಸುವರ್ಣ ಅವರು ರಾಹುಲ್ ಗಾಂಧಿ ಮತ್ತು ಅವರ ಕುಟುಂಬದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾಡಿದ ಟೀಕೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ನಾಯಕರ ಆಕ್ರೋಶಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿರುವುದು ಅರ್ಥವಾಗುವ ಸಂಗತಿಯೇ. ವೈಯಕ್ತಿಕ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಇಳಿದು ನಡೆಯುವ ಇಂತಹ ಟೀಕೆಗಳನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅದೇ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಲೋಕಸಭೆಯ ಪ್ರತಿಪಕ್ಷ ನಾಯಕ ರಾಹುಲ್ ಗಾಂಧಿ ಅವರು ಕೇಂದ್ರದ ನೂತನ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಚಿವ ಪ್ರಹ್ಲಾದ್ ಜೋಶಿ ಅವರನ್ನು ವಿನಾ ಕಾರಣ `ಕೊಳಕು ಮನುಷ್ಯ' ಎಂದು ತುಚ್ಛ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಕರೆದಿರುವುದೂ ಅಷ್ಟೇ ಖಂಡನೀಯ. ಪ್ರತಿಪಕ್ಷದ ನಾಯಕನ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ತನ್ನ ಭಾಷೆಯ ಮೇಲೆ ಹೆಚ್ಚು ಹಿಡಿತ ಮತ್ತು ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ಇರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಗೌರವ ಕೊಟ್ಟರೆ ಮಾತ್ರ ಗೌರವ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಸರಳ ಸತ್ಯವನ್ನು ಎಲ್ಲ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳೂ ಅರಿಯಬೇಕಾಗಿದೆ. ರಾಹುಲ್ ಗಾಂಧಿ ಮತ್ತು ಪ್ರಿಯಾಂಕಾ ವಾದ್ರಾ ಅವರು ರಾಜಕೀಯ ವಿರೋಧವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವಾಗ ಬಳಸುವ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಯಮದ ಕೊರತೆ ಆಗಾಗ ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ಅವರ ತಂದೆ ರಾಜೀವ್ ಗಾಂಧಿ ಅಥವಾ ಅಜ್ಜಿ ಇಂದಿರಾ ಗಾಂಧಿ ತೀವ್ರ ರಾಜಕೀಯ ಸಂಘರ್ಷಗಳ ನಡುವೆಯೂ ಇಂತಹ ಕೆಳಮಟ್ಟದ ಪದಪ್ರಯೋಗಕ್ಕೆ ಇಳಿದ ಉದಾಹರಣೆಗಳು ಇರಲಿಲ್ಲ. ಇಂದಿನ ಗಾಂಧಿ ಕುಟುಂಬದ ರಾಜಕೀಯದಲ್ಲಿ ಭಾಷೆಯ ಸೊಬಗು ಮತ್ತು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಸಂಯಮ ಹಿಂಬದಿಗೆ ಸರಿದಂತಿದೆ. ಧಮೇರ್ಂದ್ರ ಪ್ರಧಾನ್ ಅವರ ರಾಜೀನಾಮೆಗೆ ಕಾರಣವಾದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಹೋರಾಟದ ಯಶಸ್ಸನ್...
Read more

WHEN COMMUNAL POLITICS POISONS TRADITION: A WARNING FROM UDUPI

  Udupi today stands at a troubling crossroads. A town revered for its spiritual heritage and admired for its social harmony is being dragged into avoidable communal discord by the irresponsible politics of its own elected representative. BJP MLA Yashpal Suvarna’s latest intervention around the Paryaya celebrations is not an isolated remark but part of a familiar pattern—one that thrives on polarisation and survives on manufactured grievance. The Paryaya of the Udupi Krishna Temple is not merely a religious rotation of pontiffs. Over centuries, it has evolved into a civic-cultural event that binds the town together, much like Mysuru Dasara. Its success has always depended on public cooperation across communities. Among the most visible and symbolic of these traditions is the participation of local Muslims, who offer  hore kānike —vegetables, fruits, and grains—not as a political statement but as an expression of shared belonging. This practice has endured regimes, rulers, and ...
Read more