ನಿಜವಾದ ದೇಶಭಕ್ತರು ಯಾರು?

 ನೇರಾನೇರ * ಬಿವಿಸೀ


ನಿಜವಾದ ದೇಶಭಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಸುಳ್ಳು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆಗಳ ನಡುವೆ ದೊಡ್ಡ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿದೆ. ದೇಶಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಆಯುಧವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆಯನ್ನು ಆಯುಧವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಬಹುದು. ಕಳೆದ ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಆಕ್ರಮಣಕಾರಿ, ಕೋಪಭರಿತ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆಯನ್ನು ದೇಶಭಕ್ತಿಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಬಿಂಬಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಅದು ದೇಶಭಕ್ತಿಯಲ್ಲ.

ಧರ್ಮದ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ದೇಶಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವುದು ನಿಜವಾದ ದೇಶಭಕ್ತಿಯ ಲಕ್ಷಣವಲ್ಲ. ಇಂದು ಹಿಂದೂತ್ವದೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆತ ಆಕ್ರಮಣಕಾರಿ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆ ದೇಶದ ರಕ್ತನಾಳಗಳಲ್ಲಿ ವಿಷದಂತೆ ಹರಡಿದೆ. ಹಸುವಿನ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯರನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವವರು, ಇನ್ನೊಂದು ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿಂದಿಸುವವರು ತಾವೇ ದೊಡ್ಡ ದೇಶಭಕ್ತರು ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇದು ಕೇವಲ ಬೀದಿಯ ಪುಂಡರಿಂದ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಸರ್ಕಾರದ ಉನ್ನತ ಹುದ್ದೆಯಲ್ಲಿರುವವರಿಂದಲೂ ಕೇಳಿಬರುತ್ತಿದೆ. ಎಲ್ಲ ಮುಸ್ಲಿಮರು ಕೆಟ್ಟವರು ಎಂದು ಬಹಿರಂಗವಾಗಿ ಹೇಳುವ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಬೆಳೆದಿದೆ. ಇದು ಅತ್ಯಂತ ಅಪಾಯಕಾರಿ.

ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಬಂದ ಮೊದಲ ದಶಕದಲ್ಲಿ ದೇಶ ಬೇರೆಯಾಗಿತ್ತು. ಗಣರಾಜ್ಯೋತ್ಸವದ ಮೆರವಣಿಗೆಯನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರು ಕೂಡ ಹತ್ತಿರದಿಂದ ನೋಡಬಹುದಿತ್ತು. ಬೆಚ್ಚಗಿನ ಬಟ್ಟೆ ಧರಿಸಿ, ಮನೆಯಿಂದ ತಿಂಡಿ ತಂದು ಕುಟುಂಬ ಸಮೇತ ನಡೆದು ಹೋಗಿ ನೋಡುವ ಸಂಸ್ಕøತಿ ಇತ್ತು. ಯಾರೂ ಯಾರ ದೇಶಭಕ್ತಿಯನ್ನೂ ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಅಸಭ್ಯವೆಂದು ಭಾವಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆಗ ಎಲ್ಲರೂ ದೇಶಭಕ್ತರೇ ಆಗಿದ್ದರು. ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆಯು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ತಂದುಕೊಟ್ಟ ಶಕ್ತಿಯಾಗಿತ್ತು.

ಆದರೆ ಈಗ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬದಲಾಗಿದೆ. ಧಾರ್ಮಿಕ ಯಾತ್ರೆಗಳ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಹಿಂದೂ-ಮುಸ್ಲಿಂ ಗಲಭೆಗಳು ನಡೆಯಲು ಆರಂಭವಾದಾಗಿನಿಂದ ಈ ಕಠಿಣತೆ ಶುರುವಾಯಿತು. ಇದಕ್ಕೆ ಒಂದು ಧರ್ಮದ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಎಲ್ಲ ಧರ್ಮದ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಕಾರಣ.

ಇಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳುವವರನ್ನು `ದೇಶದ್ರೋಹಿಗಳು' ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಕುಸಿಯುವ ಕಟ್ಟಡಗಳ ಬಗ್ಗೆ, ಕುಸಿಯುವ ಶಾಲೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ, ಹಸುಗಳ ಕೊಟ್ಟಿಗೆಯಾದ ಆರೋಗ್ಯ ಕೇಂದ್ರಗಳ ಬಗ್ಗೆ, ಬೀದಿ ನಾಯಿಗಳು ಓಡಾಡುವ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುವವರನ್ನು ದೇಶದ್ರೋಹಿಗಳು ಎಂದು ಹಣೆಪಟ್ಟಿ ಕಟ್ಟಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ನಿಜವಾದ ದೇಶಭಕ್ತರು ಅವರೇ. ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಓದಿಸಲು ಕಷ್ಟಪಡುವ ಚಾಲಕರು, ಕೂಲಿ ಕಾರ್ಮಿಕರು, ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳುವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು, ಸತ್ಯವನ್ನು ತೋರಿಸುವ ಪತ್ರಕರ್ತರು ನಿಜವಾದ ದೇಶಭಕ್ತರು. ವಿಷ ಹರಡಿ ಕೆಲವು ಚುನಾವಣೆಗಳನ್ನು ಗೆಲ್ಲಬಹುದು, ಆದರೆ ದೇಶವನ್ನು ಉಳಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಆಡಳಿತ ನಡೆಸುವವರು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

ಕರಾವಳಿಯ ನೆಮ್ಮದಿಗೆ ಕೊಲೆಗಳ ಕರಿನೆರಳು

 * ಬಿವಿಸೀ ಒಂದೇ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ದಕ್ಷಿಣ ಕನ್ನಡ ಮತ್ತು ಉಡುಪಿ ಜಿಲ್ಲೆಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿದ್ದ ಅವಿಭಜಿತ ದಕ್ಷಿಣ ಕನ್ನಡ ಇಂದು ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಭಯದ ವಾತಾವರಣವನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಿದೆ. ಕೊಲೆಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿವೆ; ಮತ್ತೊಂದು ಕೊಲೆಯ ಸುದ್ದಿ ಬರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಹಿಂದಿನ ಘಟನೆ ಇನ್ನೂ ಜನರ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಮಾಸಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ವೈಯಕ್ತಿಕ ದ್ವೇಷ, ಹಣಕಾಸಿನ ವ್ಯವಹಾರ ಮತ್ತು ಅಪರಾಧ ಜಾಲಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ್ದರೆ, ಮತ್ತೆ ಕೆಲವು ಕೋಮು ವೈಷಮ್ಯದ ಪ್ರತೀಕಾರದ ಸರಪಳಿಯ ಭಾಗವಾಗಿವೆ. ಅವಿರತ ಕೊಲೆಗಳಿಂದಾಗಿ ಅವಳಿ ಜಿಲ್ಲೆಗಳು ರಾಜ್ಯದ ಕ್ರೈಂ ಕ್ಯಾಪಿಟಲ್ ಎನ್ನುವ ಅಪಖ್ಯಾತಿ ಗಳಿಸಿವೆ. ಈ ಎರಡೂ ಪ್ರವೃತ್ತಿಗಳು ಕರಾವಳಿಯ ಶಾಂತಿಪ್ರಿಯ ಜನರನ್ನು ಆತಂಕಕ್ಕೆ ದೂಡಿವೆ. ಇತ್ತೀಚಿನ ಉಡುಪಿ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಮುದರಂಗಡಿ ಗ್ರಾಮ ಪಂಚಾಯಿತಿಯ ಮಾಜಿ ಅಧ್ಯಕ್ಷ, ಉದ್ಯಮಿ ಹಾಗೂ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಮುಖಂಡ ಡೇವಿಡ್ ಡಿಸೋಜ ಅವರ ಹತ್ಯೆ ಈ ಆತಂಕವನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಗಾಢಗೊಳಿಸಿದೆ. ಆಗಸ್ಟ್ ಏಳರಂದು ಅವರು ಚರ್ಚ್ ಸಮೀಪವೇ ಗುಂಡಿನ ದಾಳಿಗೆ ಬಲಿಯಾದರು. ಆರಂಭಿಕ ತನಿಖೆಯಲ್ಲಿ ಹಣಕಾಸಿನ ವಿವಾದದ ಸುಳಿವು ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು. ನಂತರ ಪೆÇಲೀಸರು ಬಹುಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿಗಳ ಗುತ್ತಿಗೆ ವಿವಾದ ಮತ್ತು ಅಪರಾಧ ಜಾಲದ ಸಂಪರ್ಕದ ಸಾಧ್ಯತೆಯನ್ನೂ ಪರಿಶೀಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಮುಂಬೈ ಮೂಲದ ಅಪರಾಧಿಯ ಬಂಧನವೂ ಪ್ರಕರಣಕ್ಕೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಗಂಭೀರ ಆಯಾಮ ನೀಡಿದೆ. ಇದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಘಟನೆ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಕೈತೊ...
Read more

ಮಾತಿನ ಸಂಸ್ಕøತಿ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ರಾಜಕೀಯ

 * ಬಿವಿಸೀ ಉಡುಪಿ ಬಿಜೆಪಿ ಶಾಸಕ ಯಶಪಾಲ್ ಸುವರ್ಣ ಅವರು ರಾಹುಲ್ ಗಾಂಧಿ ಮತ್ತು ಅವರ ಕುಟುಂಬದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾಡಿದ ಟೀಕೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ನಾಯಕರ ಆಕ್ರೋಶಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿರುವುದು ಅರ್ಥವಾಗುವ ಸಂಗತಿಯೇ. ವೈಯಕ್ತಿಕ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಇಳಿದು ನಡೆಯುವ ಇಂತಹ ಟೀಕೆಗಳನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅದೇ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಲೋಕಸಭೆಯ ಪ್ರತಿಪಕ್ಷ ನಾಯಕ ರಾಹುಲ್ ಗಾಂಧಿ ಅವರು ಕೇಂದ್ರದ ನೂತನ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಚಿವ ಪ್ರಹ್ಲಾದ್ ಜೋಶಿ ಅವರನ್ನು ವಿನಾ ಕಾರಣ `ಕೊಳಕು ಮನುಷ್ಯ' ಎಂದು ತುಚ್ಛ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಕರೆದಿರುವುದೂ ಅಷ್ಟೇ ಖಂಡನೀಯ. ಪ್ರತಿಪಕ್ಷದ ನಾಯಕನ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ತನ್ನ ಭಾಷೆಯ ಮೇಲೆ ಹೆಚ್ಚು ಹಿಡಿತ ಮತ್ತು ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ಇರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಗೌರವ ಕೊಟ್ಟರೆ ಮಾತ್ರ ಗೌರವ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಸರಳ ಸತ್ಯವನ್ನು ಎಲ್ಲ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳೂ ಅರಿಯಬೇಕಾಗಿದೆ. ರಾಹುಲ್ ಗಾಂಧಿ ಮತ್ತು ಪ್ರಿಯಾಂಕಾ ವಾದ್ರಾ ಅವರು ರಾಜಕೀಯ ವಿರೋಧವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವಾಗ ಬಳಸುವ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಯಮದ ಕೊರತೆ ಆಗಾಗ ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ಅವರ ತಂದೆ ರಾಜೀವ್ ಗಾಂಧಿ ಅಥವಾ ಅಜ್ಜಿ ಇಂದಿರಾ ಗಾಂಧಿ ತೀವ್ರ ರಾಜಕೀಯ ಸಂಘರ್ಷಗಳ ನಡುವೆಯೂ ಇಂತಹ ಕೆಳಮಟ್ಟದ ಪದಪ್ರಯೋಗಕ್ಕೆ ಇಳಿದ ಉದಾಹರಣೆಗಳು ಇರಲಿಲ್ಲ. ಇಂದಿನ ಗಾಂಧಿ ಕುಟುಂಬದ ರಾಜಕೀಯದಲ್ಲಿ ಭಾಷೆಯ ಸೊಬಗು ಮತ್ತು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಸಂಯಮ ಹಿಂಬದಿಗೆ ಸರಿದಂತಿದೆ. ಧಮೇರ್ಂದ್ರ ಪ್ರಧಾನ್ ಅವರ ರಾಜೀನಾಮೆಗೆ ಕಾರಣವಾದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಹೋರಾಟದ ಯಶಸ್ಸನ್...
Read more

WHEN COMMUNAL POLITICS POISONS TRADITION: A WARNING FROM UDUPI

  Udupi today stands at a troubling crossroads. A town revered for its spiritual heritage and admired for its social harmony is being dragged into avoidable communal discord by the irresponsible politics of its own elected representative. BJP MLA Yashpal Suvarna’s latest intervention around the Paryaya celebrations is not an isolated remark but part of a familiar pattern—one that thrives on polarisation and survives on manufactured grievance. The Paryaya of the Udupi Krishna Temple is not merely a religious rotation of pontiffs. Over centuries, it has evolved into a civic-cultural event that binds the town together, much like Mysuru Dasara. Its success has always depended on public cooperation across communities. Among the most visible and symbolic of these traditions is the participation of local Muslims, who offer  hore kānike —vegetables, fruits, and grains—not as a political statement but as an expression of shared belonging. This practice has endured regimes, rulers, and ...
Read more