ಕರ್ತವ್ಯ ನಿಭಾಯಿಸುವ ಅಧಿಕಾರಿಗಳನ್ನು ನಾವು ಏತಕ್ಕಾಗಿ ವಿಜೃಂಭಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ?

 ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ * ಬಿವಿಸೀ

ನಮ್ಮ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಬೆಳೆದುಬಂದಿದೆ: ಅದೇನೆಂದರೆ, ದೈನಂದಿನ ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡುವ ಅಧಿಕಾರಿಗಳನ್ನು ಅತಿಯಾಗಿ ವೈಭವೀಕರಿಸುವುದು. ಯಾವುದೋ ಒಂದು ನನೆಗುದಿಗೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಕಡತವನ್ನು ವಿಲೇವಾರಿ ಮಾಡಿದ್ದಕ್ಕೆ, ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಾ ರಸ್ತೆ ಕಾಮಗಾರಿಯನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆ ಅಥವಾ ಸ್ಥಳೀಯ ಶಾಲೆಯೊಂದಕ್ಕೆ ದಿಢೀರ್ ಭೇಟಿ ನೀಡಿದ್ದಕ್ಕೆ ಅಧಿಕಾರಿಗಳನ್ನು ಕೊಂಡಾಡುವ ಸುದ್ದಿಗಳು ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳ ಪೆÇೀಸ್ಟ್‍ಗಳು ಪ್ರತಿದಿನ ನಮಗೆ ಕಾಣಸಿಗುತ್ತವೆ. ಆಡಳಿತದ ಸಕ್ರಿಯತೆಯನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದು ಒಳ್ಳೆಯದೇ ಆದರೂ, ಕೇವಲ ತಮ್ಮ ನಿಗದಿತ ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನು ಪೂರೈಸಿದ ಅಧಿಕಾರಿಗಳನ್ನು ಮಹಾನಾಯಕರೆಂಬಂತೆ ಬಿಂಬಿಸುವ ಈ ಸಂಸ್ಕøತಿಯು ನಮ್ಮ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಒಳಗಿರುವ ಗಂಭೀರ ಲೋಪವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ.

ಸರ್ಕಾರಿ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸೇವೆಯನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸಲು, ಕಾನೂನು ಮತ್ತು ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಜಾರಿಗೊಳಿಸಲು ಹಾಗೂ ಆಡಳಿತವನ್ನು ಸುಗಮವಾಗಿ ನಡೆಸಲು ಸರ್ಕಾರದಿಂದ ಸೂಕ್ತ ವೇತನ ಮತ್ತು ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಪಡೆದಿರುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಸಾರ್ವಜನಿಕರ ನಂಬಿಕೆಯೇ ಮೂಲ ಆಧಾರ ಮತ್ತು ಅವರ ವೇತನವು ತೆರಿಗೆದಾರರ ಹಣದಿಂದ ಪಾವತಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ರಸ್ತೆಗಳ ನಿರ್ವಹಣೆ, ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಔಷಧಿಗಳ ಪೂರೈಕೆ ಅಥವಾ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಕುಂದುಕೊರತೆಗಳ ಪರಿಹಾರದಂತಹ ಮೂಲಭೂತ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸುವುದನ್ನೇ ಒಂದು ಅಭೂತಪೂರ್ವ ಸಾಹಸ ಅಥವಾ ತ್ಯಾಗ ಎಂಬಂತೆ ಬಿಂಬಿಸಿದಾಗ, ಆಡಳಿತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಮೇಲಿರುವ ನಮ್ಮ ಕನಿಷ್ಠ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳೇ ಕುಸಿದುಬಿದ್ದಿವೆ ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ನಾವು ಕನಿಷ್ಠ ಕರ್ತವ್ಯ ಪ್ರಜ್ಞೆಯನ್ನು ಮಹೋನ್ನತ ಗುಣವೆಂದು ಭಾವಿಸುವ ತಪ್ಪು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.

ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ತಮ್ಮ ಕನಿಷ್ಠ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸಿದ್ದಕ್ಕೇ ಅವರನ್ನು ಕೊಂಡಾಡುವ ಈ ಅಭ್ಯಾಸವು, ಸರ್ಕಾರ ಮತ್ತು ಪ್ರಜೆಗಳ ನಡುವಿನ ಮೂಲಭೂತ ಬಾಂಧವ್ಯವನ್ನೇ ಕಲುಷಿತಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಇದು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸೇವೆಯನ್ನು ಒಂದು ಸಾಂಸ್ಥಿಕ ಕರ್ತವ್ಯವೆಂಬಂತೆ ನೋಡುವ ಬದಲು, ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿರುವವರು ಪ್ರಜೆಗಳಿಗೆ ನೀಡುತ್ತಿರುವ 'ಉಪಕಾರ' ಎಂಬಂತೆ ಬಿಂಬಿಸುತ್ತದೆ. ಅಧಿಕಾರಿಗಳನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಕಥಾನಾಯಕರಂತೆ ಬಿಂಬಿಸಿದಾಗ, ಹಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ತೆರಿಗೆದಾರ ಪ್ರಜೆಯು ಕೇವಲ ದಯಾಪರ ಆಡಳಿತದ ಲಾಭ ಪಡೆಯುವ ಜೀತದಾಳುವಿನಂತೆ ಬದಲಾಗುತ್ತಾನೆ. ಕ್ರಿಯಾಶೀಲ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವಕ್ಕೆ ಬೇಕಾಗಿರುವುದು ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ಮತ್ತು ಶಿಸ್ತಿನ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೇ ಹೊರತು, ವೈಯಕ್ತಿಕ ಪ್ರದರ್ಶನಪ್ರಿಯತೆಯಲ್ಲ.

ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ, ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಅಧಿಕಾರಿಗಳ ಮೇಲೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಗಮನ ಕೇಂದ್ರೀಕರಿಸುವುದರಿಂದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಒಟ್ಟಾರೆ ಸುಧಾರಣೆಯು ಹಾದಿ ತಪ್ಪುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಉತ್ತಮ ಆಡಳಿತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ಪಾರದರ್ಶಕ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳು ಮತ್ತು ದೃಢವಾದ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಮೇಲೆ ನಿಂತಿರುತ್ತದೆಯೇ ಹೊರತು, ಕೆಲವು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಅಧಿಕಾರಿಗಳ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಉತ್ಸಾಹದ ಮೇಲಲ್ಲ. ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಕೆಂಪು ಪಟ್ಟಿಯ ಆಡಳಿತಶಾಹಿಯನ್ನು ದಾಟಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ್ದಕ್ಕೆ ಚಪ್ಪಾಳೆ ತಟ್ಟುವ ಬದಲು, ಆ ಕೆಂಪು ಪಟ್ಟಿಯ ವಿಳಂಬ ನೀತಿಯನ್ನೇ ತಡೆಯುವ ಮೂಲಭೂತ ಸರಿಪಡಿಸುವಿಕೆಯತ್ತ ನಮ್ಮ ಗಮನವಿರಬೇಕು.

ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸೇವೆಗೆ ಗೌರವ ಮತ್ತು ಸೂಕ್ತ ಕೆಲಸದ ವಾತಾವರಣ ಸಿಗಬೇಕು ನಿಜ. ಆದರೆ, ದೈನಂದಿನ ಕರ್ತವ್ಯಗಳನ್ನೇ ಸಾಹಸ ಕೃತ್ಯಗಳಂತೆ ಆಚರಿಸುವುದು ನಮ್ಮ ಸಮಾಜದ ಕನಿಷ್ಠ ಮಟ್ಟದ ನಿರೀಕ್ಷೆಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿದೆ. ಯಾವುದೇ ರಂಪಾಟವಿಲ್ಲದೆ ದಕ್ಷತೆ, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ಮತ್ತು ಪಾರದರ್ಶಕತೆಗಳನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯ ಮಾನದಂಡವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುವುದರಲ್ಲೇ ನಿಜವಾದ ಪ್ರಗತಿಯಿದೆ.