ಚೀನಾದ ಕ್ಷಿಪಣಿ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ನಂತರ ಭಾರತ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡುವ ಸಮಯವಲ್ಲ

 

ಡಂಗೂರ * ಬಿವಿಸೀ

ಸೇನೆಗಳು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಯುದ್ಧ ಮಾಡುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಅದಕ್ಕೂ ಮುನ್ನ ಅವು ಸಂದೇಶಗಳನ್ನು ಕಳುಹಿಸುತ್ತವೆ. ಚೀನಾ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನಡೆಸಿದ ಸಮುದ್ರಾಧಾರಿತ ಬ್ಯಾಲಿಸ್ಟಿಕ್ ಕ್ಷಿಪಣಿ ಪರೀಕ್ಷೆಯೂ ಅಂಥದ್ದೇ ಒಂದು ಸಂದೇಶ. ನಾಲ್ಕು ದಶಕಗಳ ಬಳಿಕ ಬಹಿರಂಗವಾಗಿ ನಡೆದ ಈ ಪರೀಕ್ಷೆ ತಾಂತ್ರಿಕ ಸಾಧನೆಯ ಪ್ರದರ್ಶನ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ; ಏಷ್ಯಾದಲ್ಲಿ ಶಕ್ತಿಯ ಸಮತೋಲನವನ್ನು ತನ್ನ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಯತ್ನದ ಭಾಗವೂ ಹೌದು.

ಚೀನಾ ಈಗ ತನ್ನ ಅಣು ಪ್ರತಿರೋಧ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಮೂರು ಆಯಾಮಗಳಲ್ಲಿ ಬಲಪಡಿಸುತ್ತಿದೆ. ಭೂಮಿಯಿಂದ ಉಡಾಯಿಸಬಹುದಾದ ಕ್ಷಿಪಣಿಗಳು, ಆಕಾಶದಿಂದ ದಾಳಿ ನಡೆಸಬಲ್ಲ ಯುದ್ಧವಿಮಾನಗಳು ಮತ್ತು ಸಮುದ್ರದ ಆಳದಿಂದ ಗುರಿ ಭೇದಿಸಬಲ್ಲ ಜಲಾಂತರ್ಗಾಮಿಗಳು - ಈ ಮೂರನ್ನೂ ಏಕಕಾಲದಲ್ಲಿ ಆಧುನೀಕರಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಅದರ ಉದ್ದೇಶ ಸ್ಪಷ್ಟ. ಯಾವುದೇ ದೇಶ ಮೊದಲು ದಾಳಿ ನಡೆಸಿದರೂ, ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಷಣ ಮತ್ತು ವಿನಾಶಕಾರಿ ಪ್ರತಿದಾಳಿ ನಡೆಸುವ ಸಾಮಥ್ರ್ಯ ತನ್ನಲ್ಲಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಜಗತ್ತಿಗೆ ಮನವರಿಕೆ ಮಾಡಿಕೊಡುವುದು.

ಈ ಬೆಳವಣಿಗೆಯನ್ನು ಭಾರತ ದೂರದಿಂದ ಕುಳಿತು ನೋಡುವಂತಿಲ್ಲ. ಭಾರತದೊಂದಿಗೆ ಚೀನಾಕ್ಕೆ ಕೇವಲ ಗಡಿ ವಿವಾದವಷ್ಟೇ ಇಲ್ಲ; ಇಂಡೋ-ಪೆಸಿಫಿಕ್ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಪ್ರಭಾವಕ್ಕಾಗಿ ಸ್ಪರ್ಧೆಯೂ ಇದೆ. ಹಿಂದೂ ಮಹಾಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಚೀನಾದ ನೌಕಾಪಡೆಯ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವ ಚಟುವಟಿಕೆ, ಪಾಕಿಸ್ತಾನದೊಂದಿಗೆ ಅದರ ರಕ್ಷಣಾ ಸಹಕಾರ, ಶ್ರೀಲಂಕಾ, ಮ್ಯಾನ್ಮಾರ್ ಹಾಗೂ ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶದ ಬಂದರುಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವ ಕಾರ್ಯತಂತ್ರದ ಆಸಕ್ತಿ - ಇವೆಲ್ಲವೂ ಒಟ್ಟಾಗಿ ನೋಡಿದಾಗ ಚೀನಾ ದೀರ್ಘಾವಧಿಯ ಯೋಜನೆಯೊಂದಿಗೆ ಸಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ.

ಆದರೆ ಈ ಸವಾಲಿಗೆ ಉತ್ತರ ಕೇವಲ ಇನ್ನಷ್ಟು ಕ್ಷಿಪಣಿಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುವುದಲ್ಲ. ಇಂದಿನ ಯುದ್ಧಗಳು ಕೇವಲ ಬಂದೂಕು ಮತ್ತು ಬಾಂಬ್‍ಗಳಿಂದ ಗೆಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ. ಮಾಹಿತಿ, ಕೃತಕ ಬುದ್ಧಿಮತ್ತೆ, ಉಪಗ್ರಹ ನಿಗಾ, ಸೈಬರ್ ಸಾಮಥ್ರ್ಯ, ಬಾಹ್ಯಾಕಾಶ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಕ್ಷಿಪಣಿ ಮುನ್ನೆಚ್ಚರಿಕೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳೇ ವಿಜಯವನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತವೆ. ಈ ಎಲ್ಲ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಭಾರತ ತನ್ನ ಹೂಡಿಕೆಯನ್ನು ವೇಗವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ.

ಇದರ ಜೊತೆಗೆ ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕತೆಯನ್ನೂ ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಬಾರದು. ಅಮೆರಿಕ, ಜಪಾನ್, ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾ, ಫ್ರಾನ್ಸ್ ಹಾಗೂ ಇಂಡೋ-ಪೆಸಿಫಿಕ್ ಪ್ರದೇಶದ ಇತರ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳೊಂದಿಗೆ ಭದ್ರತಾ ಸಹಭಾಗಿತ್ವವನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಗಟ್ಟಿಗೊಳಿಸುವುದು ಈಗ ಆಯ್ಕೆಯಲ್ಲ, ಅಗತ್ಯವಾಗಿದೆ. ಬಲಿಷ್ಠ ಮಿತ್ರತ್ವವೂ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಭದ್ರತೆಯ ಒಂದು ಆಯುಧವೇ ಆಗಿದೆ.

ಇತಿಹಾಸ ಹೇಳುವ ಪಾಠ ಒಂದೇ. ಎದುರಾಳಿ ತನ್ನ ಸಾಮಥ್ರ್ಯವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವಾಗ ನಾವು ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ ತೋರಿದರೆ ಅದರ ಬೆಲೆ ನಂತರ ದುಬಾರಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಚೀನಾದ ಈ ಕ್ಷಿಪಣಿ ಪರೀಕ್ಷೆ ತಕ್ಷಣದ ಯುದ್ಧದ ಮುನ್ಸೂಚನೆಯಾಗದೇ ಇರಬಹುದು. ಆದರೆ ಭವಿಷ್ಯದ ಶಕ್ತಿಸಮೀಕರಣ ಹೇಗಿರಲಿದೆ ಎಂಬ ಸ್ಪಷ್ಟ ಸಂಕೇತವನ್ನು ಅದು ನೀಡಿದೆ. ಭಾರತಕ್ಕೆ ಈಗ ಬೇಕಾಗಿರುವುದು ಆತಂಕವಲ್ಲ; ಆತ್ಮತೃಪ್ತಿಯೂ ಅಲ್ಲ. ನಿರಂತರ ಎಚ್ಚರಿಕೆ, ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಹೂಡಿಕೆ, ತಾಂತ್ರಿಕ ಮೇಲುಗೈ ಮತ್ತು ದೂರದೃಷ್ಟಿಯ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಭದ್ರತಾ ನೀತಿ. ಏಕೆಂದರೆ ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಯುದ್ಧವನ್ನು ಗೆಲ್ಲುವುದು ಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಪ್ರಯೋಗಾಲಯಗಳಲ್ಲಿ, ಸಮುದ್ರದ ಆಳದಲ್ಲಿ, ಬಾಹ್ಯಾಕಾಶದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಮಾಹಿತಿ ಜಾಲಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಆಗುತ್ತದೆ.