ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ ಇದ್ದರೂ ನಾಗರಿಕರಲ್ಲಿ ಸಂಚಲನ ಏಕೆ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ?
ಹಾಗೆ ಸುಮ್ಮನೇ * ಬಿವಿಸೀ
ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರದ ಆರೋಪವೇ ಸರ್ಕಾರಗಳನ್ನು ಅಲುಗಾಡಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಒಂದು ಹಗರಣ ಬಹಿರಂಗವಾದರೆ ವಿಧಾನಮಂಡಲಗಳ ಕಲಾಪಗಳು ಸ್ಥಗಿತವಾಗುತ್ತಿದ್ದವು, ತನಿಖೆಗೆ ಒತ್ತಾಯ ಕೇಳಿಬರುತ್ತಿತ್ತು ಮತ್ತು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಆಕ್ರೋಶ ರಾಜಕೀಯದ ದಿಕ್ಕನ್ನೇ ಬದಲಾಯಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಇತ್ತೀಚಿನ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಗಮನಾರ್ಹವಾಗಿ ಬದಲಾಗಿದೆ. ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರದ ಆರೋಪಗಳು, ಸರ್ಕಾರಿ ಒಪ್ಪಂದಗಳ ವಿವಾದಗಳು, ನಿಯಂತ್ರಣ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮೂಡುವ ಅನುಮಾನಗಳು ಅಥವಾ ಅಧಿಕಾರ ದುರುಪಯೋಗದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ವಲಯದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ ಚರ್ಚೆಗೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅವು ಹೊಸ ಸುದ್ದಿಗಳ ಅಲೆಯ ನಡುವೆ ಮರೆಯಾಗುತ್ತವೆ.
ಈ ಬದಲಾವಣೆಯ ಹಿಂದಿನ ಕಾರಣ ಕೇವಲ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದೆ ಎನ್ನುವುದಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, ಜನರ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುವ ರಾಜಕೀಯ ಮತ್ತು ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ಸ್ವರೂಪವೇ ಬದಲಾಗಿದೆ. ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಭದ್ರತೆ, ಧರ್ಮ, ಗುರುತಿನ ರಾಜಕೀಯ, ಚುನಾವಣೆಗಳು ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳಲ್ಲಿನ ಕ್ಷಣಿಕ ಚರ್ಚೆಗಳು ಜನರ ಗಮನವನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಬೇರೆ ವಿಷಯಗಳತ್ತ ತಿರುಗಿಸುತ್ತಿವೆ. ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಹಣದ ಬಳಕೆ, ಆಡಳಿತದ ಪಾರದರ್ಶಕತೆ ಮತ್ತು ಅಧಿಕಾರದ ದುರುಪಯೋಗದಂತಹ ಮೂಲಭೂತ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಹಿನ್ನೆಲೆಗೆ ಸರಿಯುತ್ತಿವೆ.
ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರದ ಸ್ವರೂಪವೂ ಬದಲಾಗಿದೆ. ಹಿಂದೆ ಸಣ್ಣ ಮಟ್ಟದ ಲಂಚ ಅಥವಾ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಅಕ್ರಮಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಚರ್ಚೆಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಈಗ ಕೆಲವೇ ದೊಡ್ಡ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಅಥವಾ ಆಯ್ದ ವಲಯಗಳಿಗೆ ಅನುಕೂಲವಾಗುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನೀತಿಗಳು ರೂಪುಗೊಳ್ಳುತ್ತಿವೆಯೇ, ಸ್ಪರ್ಧೆಗೆ ಅಡ್ಡಿಯಾಗುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗುತ್ತಿದೆಯೇ, ಅಧಿಕಾರ ಮತ್ತು ಆರ್ಥಿಕ ಪ್ರಭಾವ ಕೆಲವೇ ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಕೇಂದ್ರೀಕೃತವಾಗುತ್ತಿದೆಯೇ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಹೆಚ್ಚು ಮಹತ್ವ ಪಡೆದಿವೆ. ಇಂತಹ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳು ಕಾನೂನಿನ ಚೌಕಟ್ಟಿನೊಳಗೆ ನಡೆದರೂ, ಸಮಾನ ಅವಕಾಶ ಮತ್ತು ನ್ಯಾಯಸಮ್ಮತ ಸ್ಪರ್ಧೆಯ ಮೇಲಿನ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ನಂಬಿಕೆಗೆ ಧಕ್ಕೆ ತರುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇರುತ್ತದೆ.
ಇನ್ನೊಂದು ಆತಂಕಕಾರಿ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಎಂದರೆ ಜನರಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದಿರುವ ನಿರಾಸಕ್ತಿ. ಯಾವುದೇ ಆರೋಪ ಹೊರಬಂದರೂ ಅದು ತನಿಖೆಯ ಹಂತ ದಾಟುವುದಿಲ್ಲ ಅಥವಾ ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಯಾರಿಗೂ ಶಿಕ್ಷೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಬಲವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರದ ವಿರುದ್ಧ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಆಕ್ರೋಶ ಕ್ರಮೇಣ ಕುಗ್ಗುತ್ತಿದೆ. ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದಲ್ಲಿ ಇದು ಅಪಾಯಕಾರಿ ಲಕ್ಷಣ. ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರಕ್ಕಿಂತಲೂ ಅದನ್ನು ಸಹಜವೆಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವ ಮನೋಭಾವವೇ ದೊಡ್ಡ ಅಪಾಯ.
ಆರೋಗ್ಯಕರ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದಲ್ಲಿ ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿರುವವರು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಉತ್ತರದಾಯಿತ್ವಕ್ಕೆ ಒಳಪಡಬೇಕು. ಸ್ವತಂತ್ರ ತನಿಖಾ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು, ಚುರುಕಾದ ನ್ಯಾಯಾಂಗ, ಜವಾಬ್ದಾರಿಯುತ ಮಾಧ್ಯಮ ಮತ್ತು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ನಾಗರಿಕ ಸಮಾಜ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಪರಸ್ಪರ ಪೂರಕವಾಗಿದ್ದಾಗ ಮಾತ್ರ ಆಡಳಿತದಲ್ಲಿ ಪಾರದರ್ಶಕತೆ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ. ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರದ ಬಗ್ಗೆ ರಾಜಕೀಯ ಮೌನ ಆವರಿಸಿದರೆ ಅದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಸರ್ಕಾರದ ಸಮಸ್ಯೆಯಲ್ಲ; ಇಡೀ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಆರೋಗ್ಯಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಸಂಕೇತವಾಗಿದೆ. ಅಧಿಕಾರ ಯಾರ ಕೈಯಲ್ಲೇ ಇರಲಿ, ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳ ಬಳಕೆಯ ಬಗ್ಗೆ ನಿರಂತರ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳುವ ಸಂಸ್ಕøತಿ ಉಳಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ಆಡಳಿತದಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಾಸ ವೃದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರವು ಕೇವಲ ಆರ್ಥಿಕ ನಷ್ಟವನ್ನಷ್ಟೇ ಉಂಟುಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ; ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಅಡಿಪಾಯವಾದ ಜನರ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನೂ ದುರ್ಬಲಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ.
Comments
Post a Comment