ವಿರೋಧಕ್ಕೂ ಮಿತಿ ಇರಲಿ, ನಿಲುವಿಗೂ ಸ್ಪಷ್ಟತೆ ಬೇಕಲ್ಲವೇ?

 ಗೊಂದಲದ ರಾಜಕೀಯ * ಬಿವಿಸೀ

ಒಂದು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷದ ದೊಡ್ಡ ಆಸ್ತಿ ಅದರ ಸಂಖ್ಯಾಬಲವಲ್ಲ; ಅದರ ನಿಲುವಿನ ಸ್ಪಷ್ಟತೆ. ಆ ಸ್ಪಷ್ಟತೆಯೇ ಮಸುಕಾದರೆ, ಜನರಲ್ಲಿ ಗೊಂದಲ ಮತ್ತು ಕಾರ್ಯಕರ್ತರಲ್ಲಿ ಗಾಬರಿ ಅನಿವಾರ್ಯ. ಮತದಾರರ ಪಟ್ಟಿಯ ವಿಶೇಷ ತೀವ್ರ ಪರಿಷ್ಕರಣೆ (ಎಸ್‍ಐಆರ್) ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಪ್ರದರ್ಶಿಸುತ್ತಿರುವ ಧೋರಣೆ ಇದೇ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿದೆ.

ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಎಸ್‍ಐಆರ್ ವಿರುದ್ಧ ರಾಷ್ಟ್ರವ್ಯಾಪಿ ಆಂದೋಲನದ ಸ್ವರ ಎತ್ತಿತು. ರಾಹುಲ್ ಗಾಂಧಿ, ಮಲ್ಲಿಕಾರ್ಜುನ ಖರ್ಗೆ,   ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯ ಸೇರಿದಂತೆ ಹಲವು ನಾಯಕರು ಚುನಾವಣಾ ಆಯೋಗದ ಉದ್ದೇಶವನ್ನೇ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು. ಈ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಮತದಾರರ ಹಕ್ಕಿನ ಮೇಲಿನ ದಾಳಿ ಎಂದು ಬಣ್ಣಿಸಲಾಯಿತು. ಆದರೆ ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅದೇ ಪಕ್ಷದ ಕೆಲ ನಾಯಕರು, ``ನಮಗೆ ಎಸ್‍ಐಆರ್‍ಗೆ ವಿರೋಧವಿಲ್ಲ; ಅರ್ಹ ಮತದಾರರು ಪಟ್ಟಿಯಿಂದ ಹೊರಗುಳಿಯಬಾರದು ಎಂಬುದಷ್ಟೇ ನಮ್ಮ ಕಾಳಜಿ'' ಎಂದು ಹೇಳತೊಡಗಿದರು.

ಇಲ್ಲಿಯೇ ಮೂಲ ಪ್ರಶ್ನೆ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ. ಮತದಾರರ ಪಟ್ಟಿಯ ವಿಶೇಷ ಪರಿಷ್ಕರಣೆಯ ಉದ್ದೇಶವೇ ಅರ್ಹ ಮತದಾರರನ್ನು ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಉಳಿಸಿ, ಅನರ್ಹ ಅಥವಾ ನಕಲಿ ದಾಖಲೆಗಳ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಸೇರ್ಪಡೆಯಾದವರನ್ನು ಹೊರಗಿಡುವುದಲ್ಲವೇ? ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ದೋಷಗಳಿದ್ದರೆ ಅವುಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸುವುದು ಪ್ರತಿಪಕ್ಷದ ಕರ್ತವ್ಯವೇ ಸರಿ. ಆದರೆ ಒಂದು ದಿನ ಸಂಪೂರ್ಣ ವಿರೋಧ, ಮತ್ತೊಂದು ದಿನ ಅದೇ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗೆ ಷರತ್ತುಬದ್ಧ ಒಪ್ಪಿಗೆ - ಇದು ರಾಜಕೀಯ ಸ್ಪಷ್ಟತೆಯ ಕೊರತೆಯನ್ನೇ ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ.

ಈ ದ್ವಂದ್ವ ಧೋರಣೆ ಎಸ್‍ಐಆರ್‍ಗೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವಲ್ಲ. ಮನರೇಗಾ ಬದಲಿಗೆ ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರ ಜಾರಿಗೆ ತಂದ ವಿಬಿ-ಜಿ ರಾಮ್-ಜಿ ಯೋಜನೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿಯೂ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಇದೇ ಮಾದರಿಯ ರಾಜಕೀಯವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿತು. ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಯೋಜನೆಯ ವಿರುದ್ಧ ತೀವ್ರ ಆಕ್ಷೇಪ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿ, ಗ್ರಾಮೀಣ ಉದ್ಯೋಗ ಹಕ್ಕಿನ ಮೇಲಿನ ದಾಳಿ ಎಂದು ಬಣ್ಣಿಸಿತು. ಆದರೆ ಯೋಜನೆ ಜಾರಿಗೆ ಬಂದ ನಂತರ ಆ ವಿರೋಧದ ತೀವ್ರತೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕ್ಷೀಣಿಸಿತು. ಕರ್ನಾಟಕ ಸರ್ಕಾರವೂ ಅನುಷ್ಠಾನದತ್ತ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದು, ಸಚಿವ ಈಶ್ವರ ಖಂಡ್ರೆ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ಜಾರಿಗೊಳಿಸುವ ಅಗತ್ಯವನ್ನು ಒತ್ತಿ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಹೀಗಿದ್ದಾಗ ಪಕ್ಷದ ಅಧಿಕೃತ ನಿಲುವು ಯಾವುದು ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಸಹಜವಾಗಿ ಮೂಡುತ್ತದೆ.

ಒಂದು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯಗಳು ಇರಬಹುದು. ಆದರೆ ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ಕೇಳಿಬರುವ ಸಂದೇಶ ಒಂದೇ ಆಗಿರಬೇಕು. ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ನಾಯಕ ತನ್ನದೇ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ ನೀಡುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಕಾರ್ಯಕರ್ತರಿಗೆ ಗೊಂದಲ, ಮತದಾರರಿಗೆ ಅನುಮಾನ, ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷದ ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹತೆಗೆ ಧಕ್ಕೆಯೇ ಅದರ ಪರಿಣಾಮ.

ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದಲ್ಲಿ ಸರ್ಕಾರದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕ್ರಮವನ್ನೂ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ಹಕ್ಕು ಪ್ರತಿಪಕ್ಷಕ್ಕಿದೆ. ಆದರೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವುದಕ್ಕೂ ಒಂದು ತಾರ್ಕಿಕತೆ, ವಿರೋಧಿಸುವುದಕ್ಕೂ ಒಂದು ಸ್ಥಿರತೆ, ಬೆಂಬಲಿಸುವುದಕ್ಕೂ ಒಂದು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ಇರಬೇಕು. ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಘೋಷಣೆಯ ಮಟ್ಟದ ವಿರೋಧ, ಬಳಿಕ ಮೌನ, ಕೊನೆಗೆ ಸಂದರ್ಭಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಹೇಳಿಕೆ ಬದಲಿಸುವುದು-ಇದು ರಾಜಕೀಯ ತಂತ್ರವಾಗಬಹುದು; ಆದರೆ ಜನರ ವಿಶ್ವಾಸ ಗಳಿಸುವ ಮಾರ್ಗವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಇಂದು ಎದುರಿಸುತ್ತಿರುವ ನಿಜವಾದ ಸವಾಲು ಎಸ್‍ಐಆರ್ ಅಥವಾ ವಿಬಿ-ಜಿ ರಾಮ್-ಜಿ ಅಲ್ಲ; ತನ್ನದೇ ನಿಲುವಿನ ಅಸ್ಪಷ್ಟತೆ. ಒಂದು ಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ ಹಲವು ನಾಯಕರು ಇರಬಹುದು, ಆದರೆ ಹಲವು ಅಧಿಕೃತ ನಿಲುವುಗಳಿರಬಾರದು.