BVSee

  ಅಧಿಕಾರವು ಕಳಂಕಿತರನ್ನು ಪೆÇ್ರೀತ್ಸಾಹಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಸತೀಶ್ ಸೈಲ್ ಪ್ರಕರಣದಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದೆ. ಲಜ್ಜೆಗೆಟ್ಟ ಶಾಸಕ ತನ್ನ ಸಂಪತ್ತಿನಿಂದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಎಂದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಅಣಕ. ಇದ್ದುದು ಇದ್ದ ಹಾಗೆ * ಬಿವಿಸೀ ಕಾರವಾರದ ಸತೀಶ್ ಸೈಲ್ ಪ್ರಕರಣವು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಪಕ್ಷಕ್ಕೆ ಉಂಟುಮಾಡಿರುವ ಮುಜುಗರ ಬೇಗನೇ ಮಾಸುವುದಲ್ಲ. ಸಾರ್ವಜನಿಕರ ನಡುವೆ ಆ ಒಂದು ಗಳಿಗೆಯೇ, ಭಿನ್ನ ಆಡಳಿತ ನೀಡುವ ಭರವಸೆ ನೀಡಿ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ದಾರಿ ತಪ್ಪುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ನಿರೂಪಿಸುತ್ತದೆ. ಅಕ್ರಮ ಆಸ್ತಿ ಮತ್ತು ಆದಾಯ ಮೀರಿದ ಸಂಪತ್ತು ಹೊಂದಿರುವ ಪ್ರಕರಣದಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿದ್ದು, ಇ ಡಿ ಮತ್ತು ಸಿಬಿಐ ತನಿಖೆಗೂ ಒಳಗಾಗಿರುವ, ಹಲವು ಬಾರಿ ಜೈಲು ವಾಸ ಕಂಡಿರುವ ಆಡಳಿತಾರೂಢ ಪಕ್ಷದ ಕಾರವಾರದ ಶಾಸಕ ಸತೀಶ ಸೈಲ್ ಈಗ ಉಪಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗೆ 16 ಲಕ್ಷ ರೂ ಮೌಲ್ಯದ ಉಡುಗೊರೆಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿರುವುದು ಮತ್ತು ಹೀಗೆ ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ಕೊಡುವಾಗ ತನಗೆ ನೀಡಿದ ಭರವಸೆಯನ್ನು ಈಡೇರಿಸಲು ಕೋರಿರುವುದು ಅಚ್ಚರಿದಾಯಕವಾಗಿದೆ. ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಪಿಸುಮಾತಿನಲ್ಲಿ, ಕಚೇರಿಯ ಒಳಗೆ ಹೇಳಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಉಪಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಡಿ ಕೆ ಶಿವಕುಮಾರ್ ರಾಜ್ಯ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಅಧ್ಯಕ್ಷರೂ  ಆಗಿದ್ದು ಈ ಉಡುಗೊರೆಯನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಲೂ ಇಲ್ಲ ಅಥವಾ ತಮಗೆ ಲಂಚ ನೀಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಶಾಸಕರನ್ನು ಖಂಡಿಸಲೂ ಮುಂದ...

  Deve Gowda has done what he has always done best—disturb a settled political script with a single, well-timed signal. At a moment when most assumed the Janata Dal (Secular) had irreversibly tied itself to the Bharatiya Janata Party, the JD(S) patriarch has introduced doubt, discomfort, and strategic noise. In Karnataka politics, that alone is an achievement. For months, the JD(S) behaved like an extension of the BJP. It backed the Modi government on virtually every issue, inside Parliament and outside. H. D. Kumaraswamy’s induction into the Union Cabinet reinforced the perception that the party had traded autonomy for survival. The unspoken expectation was clear: a gradual merger, or at least permanent subordination, was inevitable. Gowda himself appeared to play the role of a bulwark for the BJP, even taking on Congress critics of Modi with unusual vigour. Then came the disruption. Gowda’s declaration that JD(S) would not go with the BJP in forthcoming local body elections—and p...

 ದೇವೇಗೌಡರ ಒಂದು ಲಕ್ಷಣವನ್ನು ಮೊದಲಿನಿಂದಲೂ ಗುರುತಿಸಬಹುದು. ಅದು ಏನೆಂದರೆ, ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿರುವ ರಾಜಕೀಯ ಚಿತ್ರಣವನ್ನು ಒಂದೇ ಏಟಿನಲ್ಲಿ, ಸಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕ್ಷುಬ್ಧಗೊಳಿಸುವುದು. ಅವರ ಜೆಡಿಎಸ್ ಪಕ್ಷವು ಬಿಜೆಪಿಯೊಡನೆ ಶಾಶ್ವತವಾದ ಮತ್ತು ಬೇರ್ಪಡಿಸಲಾಗದ ಮೈತ್ರಿಯನ್ನು ಸಾಧಿಸಿದೆ ಎಂಬ ಅಭಿಪ್ರಾಯವು ರಾಜಕೀಯ ವಲಯದಲ್ಲಿ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿರುವ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲೇ, ಪಕ್ಷದ ಧುರೀಣ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಥಾಪಕ ದೇವೇಗೌಡರು ಅನುಮಾನಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಇದು ಹಲವು ರೀತಿಯ ಅಹಿತಕರ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗಲಿದೆ. ಬಿಜೆಪಿಯು ಮುಂದಿನ ತನ್ನ ಕಾರ್ಯತಂತ್ರದ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುವಂತಾಗಿದೆ. ಕರ್ನಾಟಕದ ರಾಜಕಾರಣದಲ್ಲಿ ಇದೇ  ಒಂದು ಸಾಧನೆಯಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ! ಹಲವು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಬಿಜೆಪಿಯ ಬಾಲಂಗೋಚಿಯಂತೆ ಅಥವಾ ವಿಸ್ತರಣೆಯಂತೆ ಜೆಡಿಎಸ್ ವರ್ತಿಸುತ್ತಾ ಬಂದಿದೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವಿಷಯದಲ್ಲೂ ಸಹ ಮೋದಿ ಸರ್ಕಾರವನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸುವುದೇ ಅಲ್ಲದೆ ಸಂಸತ್ತಿನಲ್ಲೂ ಸಹ ಕೇಸರಿ ಪಕ್ಷಕ್ಕೆ ಒತ್ತಾಸೆಯಾಗಿ ನಿಂತಿದೆ.  ಎಚ್ ಡಿ ಕುಮಾರಸ್ವಾಮಿ ಅವರನ್ನು ಕೇಂದ್ರ ಸಚಿವ ಸಂಪುಟದಲ್ಲಿ ಸೇರ್ಪಡೆ ಮಾಡಿದ್ದು, ಜೆಡಿಎಸ್ ಪಕ್ಷವು ತನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಎಂಬ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ತಪ್ಪೇನಲ್ಲ. ಈ ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಜೆಡಿಎಸ್ ಪಕ್ಷ ಕ್ರಮೇಣ ಬಿಜೆಪಿಯಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗಲಿದೆ ಎಂಬ ರಾಜಕೀಯ ವಿಶ್ಲೇಷಕರ ಅಭಿಪ್ರಾಯವೂ ಮೂಡಿತ್ತು. ಈ ಪಕ್ಷವು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಬಿಜೆಪ...

  India does react to injustice. The public outrage over the Unnao rape and murder case proved that. The anger was loud. The pressure was real. Institutions were forced to move. That response was necessary and welcome. But it also exposed a troubling truth. The same India remains largely silent when similar, and in many cases more disturbing, allegations emerge from Dharmasthala. Rapes. Murders. Disappearances. Documented complaints. Yet no national outrage. No sustained media pressure. No urgency in power corridors. This contrast cannot be explained away. Activist Girish Mattannavar has rightly pointed this out. His argument is simple. Crimes trigger outrage only when the accused are weak or expendable. When allegations touch a powerful, wealthy, shrine-centric family network—often described as the “Dharmasthala republic”—the system freezes. The Special Investigation Team formed by the state government was expected to change this. Instead, it has deepened doubts. The accused remai...

 ಸಂಪಾದಕೀಯ * ಬಿವಿಸೀ ಸಮಕಾಲೀನ ಭಾರತ ಅನ್ಯಾಯಗಳಿಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ಉನ್ನಾವೋ ಅತ್ಯಾಚಾರ-ಹತ್ಯೆಯ ಪ್ರಕರಣ ಇದನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ನಿರೂಪಿಸಿದೆ. ಈ ಘಟನೆಯ ವಿರುದ್ಧ ಆಕ್ರೋಶ ಮುಗಿಲು ಮುಟ್ಟಿತ್ತು. ಒತ್ತಡವೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿತ್ತು. ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಕಾರ್ಯೋನ್ಮುಖವಾಗುವುದು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುವುದು ಅವಶ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಈ ಘಟನೆಯು ಅಹಿತಕರ ಸತ್ಯವನ್ನೂ ಹೊರಹಾಕಿತ್ತು. ಇದೇ ಭಾರತವು ಇಂದು ಇಂತಹುದೇ ಹಲವಾರು ದುರ್ಘಟನೆಗಳು ಸಂಭವಿಸಿದಾಗ, ಧರ್ಮಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಾಚಾರ, ಹತ್ಯೆ, ಅಪಹರಣಗಳ ಸುದ್ದಿಗಳು ಹರಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ದಾಖಲೆಸಹಿತ ಆರೋಪಗಳು ಕೇಳಿಬಂದಾಗ, ಮೌನವಾಗುತ್ತದೆ. ರಾಷ್ಟ್ರ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಆಕ್ರೋಶ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ಮಾಧ್ಯಮಗಳಿಂದ ಯಾವುದೇ ಒತ್ತಡ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ಅಧಿಕಾರ ಕೇಂದ್ರಗಳಲ್ಲಿ ತುರ್ತುಕ್ರಮ ಜರುಗಿಸುವ ಉಮೇದು ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ವೈರುಧ್ಯವನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸುವುದು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ? ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಾರ್ಯಕರ್ತ ಗಿರೀಶ್ ಮಟ್ಟಣ್ಣನವರ್, ಸರಿಯಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ವಾದವೂ ಸರಳವಾಗಿದೆ. ಅಪರಾಧಗಳು ಆಕ್ರೋಶ ಹುಟ್ಟಿಸಬೇಕಾದರೆ ಆರೋಪಿಗಳು ದುರ್ಬಲರಾಗಿರಬೇಕು ಅಥವಾ ಅಮಾಯಕರಾಗಿರಬೇಕು. ಆರೋಪಗಳು ಬಲಾಢ್ಯರನ್ನು, ಸಂಪತ್ತು ಇರುವವರನ್ನು, ಧಾರ್ಮಿಕ ಕೇಂದ್ರದ ಕುಟುಂಬಗಳನ್ನು, ಧರ್ಮಸ್ಥಳದ ಗಣರಾಜ್ಯವನ್ನು ಕುಕ್ಕಿದಾಗ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ತಣ್ಣಗಾಗುತ್ತದೆ. ವಿಶೇಷ ತನಿಖಾ ದಳವನ್ನು ರಚಿಸಿದ್ದು ರಾಜ್ಯ ಸರ್ಕಾರ. ಈ ವರ್...

 ಕೇವಿಯಟ್ * ಬಿವಿಸೀ ಕರ್ನಾಟಕದ ಸ್ವಯಮಾಡಳಿತ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಿಗೆ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನಡೆದ ಉಪಚುನಾವಣೆಗಳ ಫಲಿತಾಂಶಗಳು ಸಾಧಾರಣ ಚುನಾವಣಾ ಅಂಕಿ ಅಂಶಗಳು ಎಂದು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ, ನೇರವಾದ ಮತ್ತು ತುರ್ತು ರಾಜಕೀಯ ಸಂದೇಶ ಇದೆ. ಕರಾವಳಿ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಪಕ್ಷದ ಸೋಲು, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಬಜ್ಪೆ, ಕಿನ್ನಿಗೊಳಿ ಮತ್ತು ಮಂಕಿಯ ಪಟ್ಟಣ ಪಂಚಾಯತ್ ಫಲಿತಾಂಶಗಳು ಹಾಗೂ ರಾಜ್ಯದ ಇತರೆಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ಫಲಿತಾಂಶಗಳು ಆಳವಾದ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ತೋರುತ್ತವೆ. ಮತದಾರರು ತಮ್ಮ ಅಸಮಾಧಾನವನ್ನಷ್ಟೇ ದಾಖಲಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ, ಎಚ್ಚರಿಕೆ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಕಾರ್ಯಕರ್ತರನ್ನು ಆಧರಿಸಿದ ಬಿಜೆಪಿ ಇದನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದು, ಈ ಉಪಚುನಾವಣೆಗಳ ಫಲಿತಾಂಶದ ಲಾಭ ಪಡೆಯಲು ಹವಣಿಸುತ್ತಿದೆ ಸ್ಥಳೀಯ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಚುನಾವಣೆಗಳು, ಉಪನಗರಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ನಗರೀಕರಣಕ್ಕೊಳಗಾಗಿರುವ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ತಳಮಟ್ಟದ ಆಳ್ವಿಕೆಯ ವಾಸ್ತವಗಳನ್ನು ಬಿಂಬಿಸುವುದೇ ಅಲ್ಲದೆ, ವಿಧಾನಸಭಾ ಚುನಾವಣೆಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಸ್ಪಷ್ಟ ಸಂದೇಶ ನೀಡುತ್ತವೆ. ಈ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡಿದಾಗ, ಫಲಿತಾಂಶಗಳು ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯ ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಸಮಸ್ಯಾತ್ಮಕವಾಗಲಿದೆ. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಸೋತಿರುವುದು ಬಿಜೆಪಿಯ ಪುನರುತ್ಥಾನದ ಕಾರಣದಿಂದ ಅಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಆಳುವ ಪಕ್ಷವು ತನ್ನ ಆಡಳಿತ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿರದ ಕಾರಣಕ್ಕೆ. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಪಕ್ಷದೊಳಗಿನ ಗುಂಪುಗಾರಿಕೆ, ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳ ಬಣ ಮತ್ತು ಉಪಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯ ಬಣದ ಒಳಜಗಳಗ...

  The results of the recent by-elections to local self-government institutions in Karnataka are not routine electoral statistics to be explained away. They are political signals—clear, unambiguous, and urgent. The defeats suffered by the ruling Congress in coastal Karnataka, notably in the pattana panchayats of Bajpe, Kinnigoli and Manki, and the similar pattern elsewhere in the state, point to a deeper malaise. Voters are not merely registering dissatisfaction; they are issuing a warning. The cadre-based BJP is seeing this and waiting in the wings to leverage the outcome of the bypolls. Local body elections, especially in semi-urban and urbanising regions, reflect ground-level governance realities more accurately than grand Assembly contests. In this sense, the verdict is troubling for the Siddaramaiah government. The Congress has lost not because the opposition BJP has reinvented itself, but because the ruling party has failed to convince people that it is governing effectively. ...

 ಕಳೆದ ಹಲವು ತಿಂಗಳುಗಳಿಂದ ಕರ್ನಾಟಕದ ಉಪ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಡಿ ಕೆ ಶಿವಕುಮಾರ್ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗುವ ಹೆಬ್ಬಯಕೆಯಿಂದ ರಾಜಕೀಯವಾಗಿ ಬ್ಯಾಲೆನ್ಸ್ ಮಾಡುವ ಸರ್ಕಸ್ಸಿನ ನಡೆ ಅನುಸರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಅವೆಲ್ಲ ಅವರಿಗೆ ಮುಳುವಾಗುತ್ತಿರುವ ಸೂಚನೆಗಳು ಕಾಣುತ್ತಿವೆ. ಶಿವಕುಮಾರ್ ಅವರನ್ನು ಪ್ರಕ್ಷುಬ್ಧಗೊಳಿಸಿರುವ ಅಂಶವೆಂದರೆ ದೆಹಲಿಯಿಂದ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಬರುತ್ತಿರುವ ಸೂಚನೆಗಳು. ರಾಹುಲ್ ಗಾಂಧಿಯನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಲು ಡಿಕೆಶಿ ವಿಫಲರಾದರು. ಬಹುಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಕಾರ್ಯಕಾರಿ ಸಮಿತಿಯ ಸಭೆಯಿಂದ ಅವರನ್ನು ಹೊರಗಿಡಲಾಯಿತು. ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯ ಅವರನ್ನು ಮಾತ್ರ ಆಹ್ವಾನಿಸಲಾಯಿತು. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ರಾಜಕಾರಣದಲ್ಲಿ ಈ ರೀತಿಯ ಸೂಚನೆಗಳು ಮುಖ್ಯವಾಗುತ್ತವೆ. ಡಿಕೆಶಿ ಹೈಕಮಾಂಡ್‍ನಿಂದ ಅಂದರೆ ರಾಹುಲ್ ಮತ್ತು ಸೋನಿಯಾರಿಂದ ದೂರವಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಸಾಮಿಪ್ಯತೆಯೇ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಲ. ಸಂಪರ್ಕದ ನಿರಾಕರಣೆ ಸ್ಪಷ್ಟ ಸಂದೇಶವನ್ನು ರವಾನಿಸುತ್ತದೆ. ಇದರ ನಂತರ, ಶಿವಕುಮಾರ್ ಅವರು ಪದೇಪದೇ ತಾನು ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ  ಹುದ್ದೆಯನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನಂಬಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಇದು ಆಯ್ಕೆಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಒತ್ತಾಯಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ಸಾರ್ವಜನಿಕರು ನಡೆ ಮತ್ತು ನುಡಿಯ ನಡುವೆ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಅವರಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗುವ ಆಕಾಂಕ್ಷೆ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತದೆ ಆದರೆ ಅವರ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ...

  For months now, Karnataka Deputy Chief Minister D. K. Shivakumar has been performing a political balancing act. His actions suggest a clear ambition to become chief minister, but his words repeatedly deny it. Whenever this gap becomes obvious, he turns on the media, accusing it of creating stories. This pattern has become too familiar to be dismissed as coincidence. Nothing illustrates this better than his frequent temple visits. Faith is personal and deserves respect. But when a senior minister publicly says his praying is with a purpose (read for the chief minister’s post), devotion turns into display. These visits, repeated week after week, have drawn  criticism. Many now feel that a senior administrator is spending more time signalling ambition than focusing on governance. The irony is that Shivakumar already has almost everything a politician could want. He controls key portfolios, enjoys wide authority, and plays a decisive role in the government. He is also one of the...

 * ಸಂಪಾದಕೀಯ ಕರಾವಳಿ ಕರ್ನಾಟಕವು ಇಂದು ವಿರೋಧಾಭಾಸದ ಕವಲು ಹಾದಿಗಳಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದೆ. ಭಾರತದ ಅತ್ಯಂತ ಉತ್ತಮ ಉದ್ಯಮಶೀಲತೆ ಮತ್ತು ದೂರಗಾಮಿ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದ ಪ್ರದೇಶವಾಗಿದ್ದರೂ ಸಹ, ಈ ಜಿಲ್ಲೆಗಳು ಅದರ ಆರ್ಥಿಕ ಪ್ರಗತಿ ಮತ್ತು ಕೊಡುಗೆಗಳಿಗೆ, ಕಾರ್ಯತಾಂತ್ರಿಕ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆಗೆ ತಕ್ಕಂತಹ ಮೂಲ ಸೌಕರ್ಯಗಳಿಂದ ವಂಚಿತವಾಗಿವೆ. ಈಗ ಕೆಲವು ಬೇಡಿಕೆಗಳನ್ನು ಮುಂದಿಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ರಾಜ್ಯದ ರಾಜಧಾನಿ ಮತ್ತು ಕರಾವಳಿಯ ನಡುವೆ ಎಕ್ಸ್‍ಪ್ರೆಸ್ ವೇ ಹೆದ್ದಾರಿ, ಘಟ್ಟ ಪ್ರದೇಶಗಳ ರೈಲು ಮಾರ್ಗಗಳ ವಿದ್ಯುತ್ತೀಕರಣ ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿರುವುದರಿಂದ ವೇಗದ ಆಧುನಿಕ ರೈಲು ಮಾರ್ಗಗಳು, ಕರಾವಳಿ ಹೆದ್ದಾರಿಗಳ ಅಗಲೀಕರಣ ಮುಂತಾದ ಬೇಡಿಕೆಗಳು ದುಬಾರಿಯೂ ಅಲ್ಲ ಅಥವಾ ಅವಸರದ ಆಗ್ರಹಗಳೂ ಅಲ್ಲ. ಈ ಸೌಕರ್ಯಗಳು ಎಂದೋ ಲಭ್ಯವಾಗಬೇಕಿತ್ತು. ಬೆಂಗಳೂರು ಮತ್ತು ಕರಾವಳಿ ಪ್ರದೇಶದ ನಡುವಿನ ರಸ್ತೆ ಸಂಚಾರವು ನಿಧಾನಗತಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದು, ಅನಿಶ್ಚಿತತೆಯನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಿದೆ, ದುಬಾರಿಯೂ ಆಗಿದೆ. ದಶಕಗಳ ಕಾಲದ ವ್ಯಾಪಾರ, ವಾಣಿಜ್ಯ, ಪ್ರವಾಸೋದ್ಯಮ, ಶಿಕ್ಷಣ ಮತ್ತು ಆರೋಗ್ಯ ಸೇವೆಯ ಪ್ರಗತಿಯ ಹೊರತಾಗಿಯೂ ಇಲ್ಲಿನ ರಸ್ತೆ ಸಂಪರ್ಕಗಳು ಕಿರಿದಾದ, ದಟ್ಟಣೆ ಹೆಚ್ಚಾಗಿರುವ ರಸ್ತೆಗಳನ್ನೇ ಅವಲಂಬಿಸಿದ್ದು, ಪ್ರಯಾಣಿಕರ ಮತ್ತು ಸರಕುಗಳ ಸಂಚಾರವು ಕಷ್ಟಕರವಾಗಿದೆ. ದೆಹಲಿ-ಆಗ್ರಾ ಕಾರಿಡಾರ್ ಮಾದರಿಯಲ್ಲಿ ಎಕ್ಸ್‍ಪ್ರೆಸ್ ವೇ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗುವುದು ಐಷಾರಾಮಿ ಎಂದೇನೂ ಎನಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಇದು ...

  Coastal Karnataka stands at a paradoxical crossroads. It is one of India’s most industrious and outward-looking regions, yet it continues to wait for infrastructure that matches its economic contribution and strategic importance. The demands now being raised—for an expressway between the state capital and the coast, faster and modern train services now that full electrification of the ghat section has taken place, and a widened coastal highway—are neither extravagant nor premature. They are overdue. Movement between Bengaluru and the coastal belt remains slow, uncertain, and costly. Despite decades of growth in trade, tourism, education, and healthcare, the road link continues to rely on narrow, congested stretches that choke both passenger traffic and freight. An expressway on the lines of the Delhi–Agra corridor is no longer a luxury but a necessity. Efficient road connectivity would cut travel time, improve safety, and integrate the hinterland with port towns that serve as gat...

ಬೆಳ್ತಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ದಲಿತರ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಮೆರವಣಿಗೆ ಮತ್ತು ಸಮಾವೇಶವನ್ನು ಹಮ್ಮಿಕೊಂಡಿದ್ದು, ಅವರಿಗೆ ಮೀಸಲಾದ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಹಕ್ಕು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಲಾಯಿತು. ಈ ರೀತಿಯ ಸಮಾವೇಶ ಮೊದಲನೆಯದೇನಲ್ಲ. ಬೆಳ್ತಂಗಡಿ-ಧರ್ಮಸ್ಥಳದ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಈ ರೀತಿ ದಲಿತರು ಪದೇಪದೇ ಹೋರಾಟ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದು ಇದು ಯಾವುದೇ ರಾಜಕೀಯ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಕೂಡಿಲ್ಲ. ದೀರ್ಘಕಾಲ ದಲಿತರಿಗೆ ಮೀಸಲಾದ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿನ ಹಕ್ಕನ್ನು ಅವರಿಗೆ ನಿರಾಕರಿಸುತ್ತಲೇ ಬಂದಿರುವುದು ಅವರಲ್ಲಿ ಅಶಾಂತಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗಿದೆ. ದಲಿತರಿಗೆ ಭೂಮಿ ಕೇವಲ ಆರ್ಥಿಕ ಆಸ್ತಿ ಅಲ್ಲ, ಅದು ಅವರ ಘನತೆ, ಭದ್ರತೆ ಮತ್ತು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಅಡಿಪಾಯವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಭೂ ಸುಧಾರಣಾ ಕಾನೂನುಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸಿದ್ದು, ಭೂಮಿಯನ್ನು ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿ ದಲಿತರು ಮತ್ತು ದಮನಿತರಿಂದ ಕಸಿದುಕೊಂಡಿರುವ ಚಾರಿತ್ರಿಕ ಪ್ರಮಾದಗಳನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಿ, ಕೃಷಿ ಭೂಮಿಯನ್ನು ದಲಿತರಿಗೆ ಮರು ವಿತರಣೆ ಮಾಡುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಈ ಕಾಯ್ದೆ ರಚನೆಯಾಗಿತ್ತು. ಇಂತಹ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಪಟ್ಟಭದ್ರ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಳು ಒತ್ತುವರಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡಾಗ, ರಾಜ್ಯದ ಬಾಧ್ಯತೆ ಇರುವುದು ಅದನ್ನು ತೆರವುಗೊಳಿಸಿ, ಯಾವುದೇ ಮಾತುಕತೆಗೆ ಅವಕಾಶ ನೀಡದೆ ಮರುಹಂಚಿಕೆ ಮಾಡುವುದರಲ್ಲಿ. ರಾಜ್ಯ ಸರ್ಕಾರವು ವಿಚಾರಣೆ ನಡೆಸಿ, ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಂಡು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಮರಳಿಸಬೇಕು. ಬೆಳ್ತಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ನಿರಂತರವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಪ್ರತಿಭಟನೆಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರೆ, ಸರ್ಕಾರ ತನ್ನ ಈ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಿಂದ ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾ...

Recently Beltangady witnessed a rally and procession by Dalits, pressing for their rights to own lands meant for them. This is not the first time such an event held. The repeated agitations by Dalits in the Beltangady–Dharmasthala region of Karnataka are not  politically engineered spectacles. They are the consequence of a long and unresolved denial of rights over land legally reserved for them. For Dalits, land is not merely an economic asset; it is the basis of dignity, security, and independence. Land reform laws were designed to undo historical injustice by redistributing agricultural land to those who were systematically dispossessed. When such land is alleged to have been encroached upon by vested interests, the State’s obligation is clear and non-negotiable: it must investigate, act, and restore. The persistence of protests in Beltangady suggests that this obligation has been deliberately sidestepped. What makes this failure indefensible is that it follows judicial notice a...

  For several months now, people in Karnataka have been hearing conflicting claims about the State’s finances. The State government says the Union government is not releasing Karnataka’s rightful share of central funds. The Union government replies that it has paid everything due under Finance Commission rules and that the State’s problems are of its own making. In between these claims are CAG reports pointing to misuse and poor management of public money. For ordinary citizens, this situation is deeply confusing. Roads are unfinished, development works are slowing, contractors complain of delays, and yet the political arguments only grow louder. People are left asking a simple question:  who is telling the truth? Unfortunately, political debate has not provided an answer. Each side presents figures that suit its case, while uncomfortable facts are either denied or ignored. Allegations about expensive guarantee schemes, diversion of funds, and audit objections further muddy th...

  Ashok Rai, Congress MLA from Puttur , openly encouraged a cockfight despite a government ban. This was not a casual presence—it was a deliberate defiance of the law and a challenge to police officers performing their duty. Cockfighting is illegal. Organising, participating, or witnessing it creates an unlawful assembly. The police acted correctly by intervening and registering cases against all involved, including the MLA. Any failure to enforce the law would have been dereliction of duty. Citizens and media must support officers who uphold the law, especially when powerful figures attempt to intimidate them. What makes this worse is that a lawmaker tried to place himself above the law. Ashok Rai asked the police to withdraw, defended the illegal activity as a “folk game,” and promised to pay the legal costs of those accused. This behaviour sends a dangerous message: that influence and money can override legal responsibility. This is not an isolated incident. Earlier controversie...

 ಸಂಪಾದಕೀಯ ಪುತ್ತೂರಿನ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಶಾಸಕ ಅಶೋಕ್ ರೈ ಸರ್ಕಾರದ ನಿಷೇಧ ಜಾರಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗಲೂ ವಿಟ್ಲದ ಕೇಪು ಎಂಬಲ್ಲಿ ಕೋಳಿ ಕಾಳಗವೊಂದಕ್ಕೆ ಉತ್ತೇಜನ ನೀಡಿರುವುದು ವರದಿಯಾಗಿದೆ. ಇದು ಹಾಗೇ ಸುಮ್ಮನೆ ಭಾಗವಹಿಸಿರುವುದಲ್ಲ, ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಕಾನೂನು ಉಲ್ಲಂಘನೆ ಮಾಡಿ, ತಮ್ಮ ಕರ್ತವ್ಯ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಪೆÇಲೀಸ್ ಅಧಿಕಾರಿಗಳಿಗೆ ಸವಾಲೆಸೆದಂತಿದೆ. ಕೋಳಿ ಕಾಳಗ ಅಕ್ರಮ, ಕಾನೂನು ಬಾಹಿರವಾಗಿದೆ. ಇದು ಹಿಂಸಾಜನಕವಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಅದರ ಸಂಯೋಜನೆಗೆ ಪ್ರಾಣಿಪ್ರಿಯರು ವಿರೋಧವಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಅದನ್ನು ಸಂಯೋಜಿಸುವುದು, ಭಾಗವಹಿಸುವುದು ಅಥವಾ ನೋಡುವುದು ಕಾನೂನುಬಾಹಿರವಾಗಿ ಜನರನ್ನು ಗುಂಪು ಸೇರಿಸಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಪೆÇಲೀಸರು ಸರಿಯಾದ ಕ್ರಮವನ್ನೇ ಜರುಗಿಸಿ, ಈ ಕ್ರೀಡೆಯಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಂಡಿದ್ದ ಎಲ್ಲರ ವಿರುದ್ಧವೂ ಮೊಕದ್ದಮೆ ದಾಖಲಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಶಾಸಕರ ವಿರುದ್ಧವೂ ದಾಖಲಾಗಿದೆ. ಕಾನೂನು ಜಾರಿ ಮಾಡುವಲ್ಲಿ ಪೊಲೀಸರ ವೈಫಲ್ಯ ಕರ್ತವ್ಯ ಚ್ಯುತಿಗೆ ಸಮಾನವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ನಾಗರಿಕರು ಮತ್ತು ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಕಾನೂನು ಎತ್ತಿಹಿಡಿಯುವ ಪೆÇಲೀಸ್ ಅಧಿಕಾರಿಗಳನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸಬೇಕು. ಅದರಲ್ಲೂ ಪ್ರಬಲ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಅವರನ್ನು ಹೆದರಿಸುವ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಈ ನಿಲುವು ಅವಶ್ಯಕವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಹದಗೆಡಿಸಿರುವ ಅಂಶವೆಂದರೆ, ಶಾಸಕರು ತಮ್ಮನ್ನು ಕಾನೂನು ಮೀರಿದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಎಂಬಂತೆ ವರ್ತಿಸಿರುವುದು. ಅಶೋಕ್ ರೈ ಪೆÇಲೀಸರನ್ನು ಹಿಂದೆ ಸರಿಯಲು ಆದೇಶಿಸಿದ್...

  ಪ್ರಗತಿ ಎಂದರೆ ಸಂಪ್ರದಾಯವನ್ನು ಅವಮಾನಿಸುವುದಲ್ಲ. ಸಂಪ್ರದಾಯ ಎಂದರೆ ಬದಲಾವಣೆಗೆ ಹೆದರುವುದಲ್ಲ. ......................... ಹೀಗೆ ಸುಮ್ಮನೆ * ಬಿವಿಸೀ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಇಂದು ಪ್ರಗತಿಪರ ಎಂಬ ಪದ ಸರಳವಾಗಿ ಬಳಕೆಯಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಇದು ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ರಾಜಕೀಯ ಲೇಬಲ್ ಆಗಿದ್ದು, ಅನೇಕ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯಂಗ್ಯವಾಗಿ, ನಿಂದನೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಬಿಜೆಪಿ-ಆರೆಸ್ಸೆಸ್‍ಗೆ ನಿಕಟವಾಗಿರುವ ನಾಯಕರು ಮತ್ತು ವಿಶ್ಲೇಷಕರು ಈ ಪದವನ್ನು ಉದಾರವಾದಿಗಳ, ಸೆಕ್ಯುಲರ್ ಚಿಂತಕರ, ಬರಹಗಾರರ ಮತ್ತು ಕಾರ್ಯಕರ್ತರ ಮೇಲೆ ವಾಗ್ದಾಳಿ ನಡೆಸಲು ಬಳಸುತ್ತಾರೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯಾಗಿ, ಹೀಗೆ ಉದಾರವಾದಿಗಳಿಂದ ಟೀಕೆಗೊಳಗಾದವರು ಕೋಮುವಾದಿ, ವಿಭಜಕ ರಾಜಕೀಯದಿಂದ ರಕ್ಷಣೆ ಪಡೆಯುವ ಸಲುವಾಗಿ ಇದನ್ನು ಕವಚದಂತೆ ಬಳಸುತ್ತಾರೆ. ಈ ಮೇಲಾಟದಲ್ಲಿ ಪ್ರಗತಿಪರ ಪದದ ನಿಜವಾದ ಅರ್ಥ ಮತ್ತು ಅದರ ತತ್ಸಂಭಿತ ಬದಲಾವಣೆಗಳು ಹಿಂಬದಿಗೆ ಸರಿಯುತ್ತಿವೆ. ಸರಳವಾಗಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಪ್ರಗತಿಪರರು ಎಂದರೆ ಬದಲಾವಣೆಗೆ ಮುಕ್ತರಾಗಿರುವುದು ಎಂದಷ್ಟೇ ಅರ್ಥ. ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು ಯಾರೂ ಸಹ ತಡೆಗಟ್ಟಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಸಮಾಜ ಕಾಲಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಬದಲಾವಣೆ ನಡೆಯುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಜನರು ಹೇಗೆ ಜೀವನ ನಡೆಸುತ್ತಾರೆ, ಹೇಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾರೆ, ಸಂವಹನ ನಡೆಸುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಯೋಚಿಸುತ್ತಾರೆ ಎಲ್ಲವೂ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ. ಐವತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಸಹಜ ಎಂದು ಕಂಡಿದ್...

 ಖುಲ್ಲಂ ಖುಲ್ಲಾ * ಬಿವಿಸೀ ಇತ್ತೀಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ಬಹಳಷ್ಟು ಸುದ್ದಿ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಉಪ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಡಿ ಕೆ ಶಿವಕುಮಾರ್ ಅವರ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಭೇಟಿಗಳು, ಹಳೆಯ ಚರ್ಚೆಯನ್ನೇ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಮುನ್ನಲೆಗೆ ತಂದಿದ್ದು ಇದು ಅವಶ್ಯವೂ ಆಗಿದೆ. ವೈಯುಕ್ತಿಕ ಶ್ರದ್ದಾ ನಂಬಿಕೆಗಳ ಮಿತಿ ಯಾವುದು, ರಾಜಕೀಯ ಚಟುವಟಿಕೆ ಆರಂಭವಾಗುವುದು ಎಲ್ಲಿಂದ? ಈ ಪ್ರಶ್ನೆ ಚರ್ಚೆಗೊಳಗಾಗುತ್ತಿದೆ. ಅಂತರ್ಗತ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಗೌರವಿಸುವ ನಮ್ಮ ಸಂಪ್ರದಾಯದಲ್ಲಿ, ರಾಜಕೀಯ ಆಕಾಂಕ್ಷೆ ಹೊಂದಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ಟೆಂಪಲ್ ರನ್ನಿಂಗ್‍ನಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯೆಂಬುದನ್ನೇ ಶೋ ಎಂದು ಮಾಡಿದಾಗ ಅದು ಖಚಿತವಾಗಿಯೂ ಜನರ ಪರಾಮರ್ಶೆಗೊಳಗಾಗುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆಗಿಂತಲೂ ಅದರ ಉದ್ದೇಶವೇ ಮುನ್ನಲೆಗೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಹೇಳೋದೆಲ್ಲ ಕಾಶೀಕಾಂಡ, ತಿನ್ನೋದೆಲ್ಲ ಮಶೀಕೆಂಡ ಎನ್ನುವ ಮಾತು ಕೇಳಿದ್ದೀರಾ? ಈ ಮಾತನ್ನು ತಮ್ಮ ಇಷ್ಟಾನಿಷ್ಠಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಜಾಹೀರು ಮಾಡುತ್ತ, ತಮ್ಮ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಭೇಟಿಗಳು ತಮ್ಮ ವೈಯಕ್ತಿಕ ದುರಾಸೆಗಳಿಗೆ ಲಿಂಕ್ ಆಗಿವೆ ಎಂದು ಬಿಂಬಿಸುವ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳಿಗೆ ದೇವತೆಗಳು ತಮ್ಮ ಇಚ್ಛೆಯನುಸಾರ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುವವರು ಎನ್ನುವ ಗ್ರಹಿಕೆ ಇರುತ್ತದೆಯೇ ಎಂಬ ಅನುಮಾನ ಬಂದರೆ ಅಸಹಜವಲ್ಲ. ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಇಂದು ನಾಯಕತ್ವದ ಸಂಘರ್ಷವೊಂದೇ ನಡೆಯುತ್ತಿಲ್ಲ, ಆಳ್ವಿಕೆಯ ಅಗ್ನಿಪರೀಕ್ಷೆಯೂ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ಹಣಕಾಸು ಒತ್ತಡ, ದಿಕ್ಕು ತಪ್ಪಿದ ಆಡಳಿತ, ಸಾರ್ವಜನ...

  In recent months, Deputy Chief Minister D.K. Shivakumar’s frequent and highly publicised temple visits have attracted intense public attention. Faith, in the Indian tradition, is meant to be inward and personal. When devotion becomes performative and politically suggestive, it invites scrutiny—not of belief itself, but of intent. The question before Karnataka is not about anyone’s religiosity, but about leadership suitability at a moment of serious governance stress. Karnataka today faces fiscal strain, administrative fatigue, and growing public dissatisfaction. In such circumstances, the Chief Minister’s office demands more than ambition or organisational clout. It requires moral authority, broad social acceptability, and the ability to reassure citizens across caste, class, and region. Historically, leaders such as Ramakrishna Hegde or S.M. Krishna rose to the state’s highest office not merely through political manoeuvring, but because they carried a perception of balance, dece...

  In any real democracy, the relationship between power and the press is meant to be uneasy. It is not meant to be friendly. Comfort between the two is not a sign of health. It is a warning sign. The media exists to question authority, not to reassure it. When this role weakens, democracy does not collapse suddenly. It erodes slowly. On paper, India understands this well. The Constitution protects free speech. The country has a long tradition of strong journalism. Its media landscape is large and diverse. Yet, in practice, the picture today is mixed. Some journalists and outlets still do serious work. Many do not. Especially on television, power is often echoed rather than examined. This is not always because of direct censorship. More often, it is because of fear. Fear of raids. Fear of legal action. Fear of losing advertisements or access. Over time, this fear becomes internal. Stories are softened. Questions are dropped. Silence is explained away as “balance.” This is how self-c...

  In Karnataka today, the word “progressive” is no longer a simple description. It has become a political label, often used sarcastically or abusively. Leaders and commentators close to the BJP–RSS frequently use it to attack liberals, secular thinkers, writers, and activists. In response, those criticised wear the label as a shield against what they see as communal and divisive politics. In this back-and-forth, the real meaning of progress and change is getting lost. At its simplest, being progressive only means being open to change. And change is not something anyone can stop. Society changes with time—how people live, work, worship, communicate, and think. What was normal fifty years ago is not normal today. This is not politics; it is life. No society can remain frozen, and no generation can pass on its values unchanged. The present hostility to “progressives” must be seen in the political context. The BJP–RSS approach relies strongly on identity—religion, culture, and a shared...

 ಈಗಿರುವ ಕಾನೂನುಗಳೇ (153 ಎ, ಬಿ) ಮತ್ತು 295 ಐಪಿಸಿ) ದ್ವೇಷ ಭಾಷಣಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಲು ಸಾಕಿತ್ತು, ಅದಕ್ಕೋಸ್ಕರ ವಿಶೇಷ ಕಾನೂನು ಬೇಕೇ ಇರಲಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವವರೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಇದೂ ಕೂಡ ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಲಾಗದ ಪಾಯಿಂಟೇ. ...................... ಕರ್ನಾಟಕ ವಿಧಾನಸಭೆಯಲ್ಲಿ ದ್ವೇಷ ಭಾಷಣ ನಿಯಂತ್ರಣದ ಕಾಯ್ದೆಯನ್ನು ಅನುಮೋದಿಸಿರುವುದು ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ರಾಜಕೀಯ ಬಿರುಗಾಳಿ ಎಬ್ಬಿಸಿದೆ.  ಬಿಜೆಪಿಯ ಸಭಾತ್ಯಾಗ ಮತ್ತು ಇದು ಕರಾಳ ಕಾನೂನು ಎಂಬ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ ಹಾಗೂ ತುರ್ತುಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಹೋಲುತ್ತದೆ ಎಂದು ಆರೋಪಿಸಿರುವುದು ಸಿದ್ಧ ಮಾದರಿಯ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ರಾಜಕೀಯ ದ್ವೇಷ ಭಾಷಣವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವ ಯಾವುದೇ ಪ್ರಯತ್ನಗಳನ್ನು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಮೇಲಿನ ದಾಳಿ ಎಂದೇ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಆದಾಗ್ಯೂ ಈ ಚರ್ಚೆಯನ್ನು ಸಾಂವಿಧಾನಿಕ ಸಂಯಮ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ನಿಷ್ಠೆಯಿಂದ ಮುಂದುವರೆಸಬೇಕಿದೆ. ಸಂಘಟಿತ ಕೋಮುವಾದಿ ಪ್ರಚೋದನೆಯಿಂದ ಸಾಕಷ್ಟು ಬವಣೆ ಅನುಭವಿಸಿರುವ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಇದು ಅತ್ಯವಶ್ಯವಾಗಿದೆ. ದ್ವೇಷ ಭಾಷಣಗಳು, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಚುನಾವಣೆಗಳ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಉದ್ದೇಶಿತ ರಾಜಕೀಯ ಅಸ್ತ್ರವಾಗಿರುವುದನ್ನು ಅಲ್ಲಗಳೆಯಲಾಗದು. ಎಲ್ಲ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳ ವೇದಿಕೆಗಳಲ್ಲೂ ನಾಯಕರು ಮತ್ತು ಕಾರ್ಯೋನ್ಮುಖ ಗುಂಪುಗಳು - ಆರೆಸ್ಸೆಸ್, ಬಜರಂಗದಳ ಮತ್ತು ಎಸ್‍ಡಿಪಿಐ ಒಳಗೊಂಡಂತೆ - ಸಾಂವಿಧಾನಿಕ ಲಕ್ಷ್ಮಣ ರೇಖೆಯನ್ನು ಮೀರಿ ಮತದಾರರನ್ನು ಕ್ರೋಢೀಕರಿಸ...

  The Karnataka Legislative Assembly’s passage of an anti–hate speech provision has predictably triggered a political storm. The BJP’s walkout and its charge that the law is “draconian” and reminiscent of the Emergency reflect a familiar pattern: any attempt to regulate incendiary political speech is instantly framed as an assault on democracy. Yet this debate deserves to be conducted with greater constitutional sobriety and social honesty, especially in a state that has repeatedly paid a high price for organised communal provocation. There is no denying that hate speech, particularly during election cycles, has become a calculated political tool. Leaders and operatives of outfits across the ideological spectrum — including the RSS, Bajrang Dal and SDPI — have routinely crossed constitutional red lines to mobilise voters through fear, resentment and communal identity. Coastal Karnataka, especially Dakshina Kannada, has been one of the most visible theatres of this politics. The reg...

 ಇಂತಹ ಪ್ರಕರಣಗಳಲ್ಲಿ ರಾಜೀನಾಮೆ ನೀಡುವುದು ಮಾತ್ರ ಶಿಕ್ಷೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಅದನ್ನು ಸಚಿವರು ಈಗಾಗಲೇ ನೀಡಿರಬೇಕಿತ್ತು. ಇಲ್ಲಿ ತನ್ನ ದುರ್ವರ್ತನೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪವೂ ಮುಖ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. .............   ಇದ್ದುದು ಇದ್ದ ಹಾಗೆ * ಬಿವಿಸೀ ಕರ್ನಾಟಕದ ಕಾನೂನು ಸಚಿವ ಎಚ್ ಕೆ ಪಾಟೀಲ್ ವಿರುದ್ಧ ಸುಪ್ರೀಂಕೋರ್ಟ್‍ನ ಅಂತಿಮ ಆದೇಶ ತಾತ್ವಿಕವಾಗಿ ದೀರ್ಘಕಾಲದ ಭೂ ವಿವಾದವೊಂದಕ್ಕೆ ತೆರೆ ಎಳೆದಿದೆ. ಕಾನೂನಾತ್ಮಕವಾಗಿಯೇನೋ ಇದು ಹೌದು. ಆದರೆ ರಾಜಕೀಯವಾಗಿ ಮತ್ತು ನೈತಿಕತೆಯ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಗಂಭೀರವಾದ ಪ್ರಶ್ನೆಯೊಂದನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿದೆ. ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಹುದ್ದೆಯಲ್ಲಿರುವ ಒಬ್ಬ ಪ್ರಬಲ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ದೇಶದ ಅತ್ಯುನ್ನತ ನ್ಯಾಯಾಲಯವು ಕಾನೂನುಬಾಹಿರತೆಯ ಕಾರಣದಿಂದ ಅಪರಾಧಿಯಾಗಿ ಬಿಂಬಿಸಿರುವಾಗ ಇದು ಎಂತಹ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುತ್ತದೆ ಅಥವಾ ಬೀರಬೇಕು? ಈ ವಿವಾದವು ಕೇವಲ ತಾಂತ್ರಿಕವಲ್ಲ. ದೂರುದಾರರಿಬ್ಬರೂ ಸೋದರಿಯರು, ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿಯ ವಾಣಿಜ್ಯ ಸಂಕೀರ್ಣದಲ್ಲಿ ವಾಣಿಜ್ಯ ಆಸ್ತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದರು. ತಮ್ಮ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಬಲಾತ್ಕಾರದಿಂದ, ರಾಜಕೀಯ ಹಾಗೂ ಸಾಂಸ್ಥಿಕ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳಲಾಗಿದೆ ಎಂದು ಈ ಮಹಿಳೆಯರು ಆರೋಪಿಸಿದ್ದರು. ಇವರ ವಾದದ ಅನುಸಾರ, ಪಾಟೀಲ್ ಕುಟುಂಬ ಈ ಆಸ್ತಿಯನ್ನು 1964ರಿಂದಲೇ ಆಕ್ರಮಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದು, ದೀರ್ಘಾವಧಿಯ ಭೋಗ್ಯದ ಕಾನೂನು ಮಿತಿಯ ಸಮಯ ಮೀರಿದ್ದರೂ ಇದನ್ನು ಆಕ್ರಮಿಸಿಕೊಂಡೇ ಇದ್ದರು ಎಂದು ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟಿ...

 ರಾಮಚಂದ್ರಾಪುರ ಮಠದ ರಾಘವೇಶ್ವರ ಸ್ವಾಮಿ ವಿರುದ್ಧ ಹೂಡಲಾಗಿರುವ ಪೆÇೀಕ್ಸೋ ಮೊಕದ್ದಮೆ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಗಮನ ಸೆಳೆದಿದ್ದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ, ಆರೋಪಿಯ ಸ್ಥಾನಮಾನ ಮಾತ್ರವೇ ಅಲ್ಲ; ಬದಲಾಗಿ, ದುರ್ಬಲ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ನ್ಯಾಯ ದೊರಕಿಸುವಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಸುದೀರ್ಘ ಕದನದಲ್ಲಿ ಈ ಪ್ರಕರಣವು ಏನನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ. ಒಬ್ಬ ಪ್ರಬಲ ಧಾರ್ಮಿಕ ವ್ಯಕ್ತಿ, ತಾನು ನಡೆಸುವ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಯಲ್ಲೇ ವ್ಯಾಸಂಗ ಮಾಡುವ ಬಾಲಕಿಯ ಮೇಲೆ ಒತ್ತಡ ಹೇರಿ ಲೈಂಗಿಕ ಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗುವ ಆರೋಪಗಳು ಪೆÇೀಕ್ಸೋ ಕಾಯ್ದೆಯ ಮೂಲ ತತ್ವವನ್ನೇ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತವೆ. ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಅಧಿಕಾರಸ್ಥರು, ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿಗಳು ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಸ್ಥಾನಮಾನ ಇರುವವರು ಶೋಷಣೆ ಮಾಡುವುದನ್ನು ತಡೆಗಟ್ಟುವ ಸಲುವಾಗಿ ರೂಪಿಸಲಾಗಿರುವ ಪೆÇೀಕ್ಸೋ ಕಾಯ್ದೆಯ ಪ್ರಕರಣಗಳು ಉನ್ನತ ಮಟ್ಟದ ನ್ಯಾಯಾಂಗ ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆಯನ್ನು ಅಪೇಕ್ಷಿಸುತ್ತದೆ. ಕರ್ನಾಟಕ ಹೈಕೋರ್ಟ್ ವಿಚಾರಣೆಯನ್ನು ರದ್ದುಪಡಿಸಿರುವುದು, ಮೊಕದ್ದಮೆಯ ವಿಳಂಬ, ಚಾರ್ಜ್ ಷೀಟ್ ಸಲ್ಲಿಕೆಯಲ್ಲಾಗಿರುವ ಲೋಪಗಳು ಮತ್ತು ವಿಚಾರಣೆಯನ್ನು ನಡೆಸುವಾಗ ಮ್ಯಾಜಿಸ್ಟ್ರೇಟರು ಘಟನೆಯ ಕಾರಣಗಳನ್ನು ದಾಖಲಿಸದೆ ಇರುವುದು ಗಂಭೀರ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕುತ್ತದೆ. ಮಕ್ಕಳ ದೌರ್ಜನ್ಯ ಪ್ರಕರಣಗಳಲ್ಲಿ ವಿಳಂಬ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿದ್ದು, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಆರೋಪಿಯು ವಿನಮ್ರತೆಯನ್ನು ಅಪೇಕ್ಷಿಸುವ, ಭಯ-ಭೀತಿಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿದ್ದಾಗ ವಿಳಂಬವಾಗುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಸ...

 ಇದ್ಯಾವುದನ್ನೂ ಮಾಡದಿದ್ದರೆ ಅದು ತೆರಿಗೆದಾರರ ಮೇಲಿನ ಹೊರೆ ಆಹುದಾದರಹುದೆನ್ನಿ * ಬಿವಿಸೀ ಕರ್ನಾಟಕ ಸರ್ಕಾರ ಧರ್ಮಸ್ಥಳದ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ನಡೆದಿರುವ ಅತ್ಯಾಚಾರಗಳು, ಲೈಂಗಿಕ ದೌರ್ಜನ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ಹತ್ಯೆಗಳನ್ನು ತನಿಖೆಗೊಳಪಡಿಸಲು ರಚಿಸಿದ್ದ ಎಸ್‍ಐಟಿ ಈಗ ನ್ಯಾಯವನ್ನು ಶೋಧಿಸಲು ಹೇಗೆ ಮುಂದುವರೆಯಕೂಡದು ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಸಂಕೇತವಾಗಿದೆ. ಸಾರ್ವಜನಿಕರ ಆಕ್ರೋಶ ಮತ್ತು ನೈಜ ಭರವಸೆಯೊಂದಿಗೆ ಆರಂಭವಾದ ಈ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಈಗ ದಿಕ್ಕು ತಪ್ಪಿದಂತಾಗುತ್ತಿದ್ದು, ಅಪನಂಬಿಕೆಗೊಳಗಾಗಿ, ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕ ಅಸ್ಪಷ್ಟತೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಿದೆ. ಎಸ್‍ಐಟಿ ಈಗ ಅಪರಾಧಿಗಳಲ್ಲಿ ಭಯವನ್ನೂ ಹುಟ್ಟಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಅಥವಾ ಸಂತ್ರಸ್ತರಲ್ಲಿ ಭರವಸೆಯನ್ನೂ ಮೂಡಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಕೇವಲ ಆಕ್ರೋಶ ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತ್ತಿದೆ ಮಾತ್ರ. ಎಸ್‍ಐಟಿ ರಚನೆಯನ್ನು ಘೋಷಿಸಿದಾಗ, ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳು ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದ್ದವು. ಸಾಮೂಹಿಕ ಲೈಂಗಿಕ ದೌರ್ಜನ್ಯ, ಅನುಮಾನಾಸ್ಪದ ಸಾವುಗಳು ಮತ್ತು ಪ್ರಬಲ ಧಾರ್ಮಿಕ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಸುತ್ತ ದಶಕಗಳ ಕಾಲ ಆವರಿಸಿದ್ದ ಮೌನ ಇವೆಲ್ಲವೂ ನಿರ್ಭೀತಿಯ, ಸ್ವತಂತ್ರವಾದ ಹಾಗೂ ಸತ್ಯಶೋಧನೆಗೆ ಬದ್ಧವಾದ ತನಿಖೆಯನ್ನು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿಸಿತ್ತು. ಆದರೆ ತದನಂತರದಲ್ಲಿ ಅನಾವರಣಗೊಂಡಿದ್ದು ಎಲ್ಲವೂ ತಿರುಗುಮುರುಗಾದ ಫಲಿತಾಂಶಗಳು. ಒಂದು ತನಿಖಾ ಸಂಸ್ಥೆಯು ಮಾಹಿತಿದಾರರನ್ನು ವಿಚಾರಣೆಗೊಳಪಡಿಸುವಲ್ಲಿ ಉತ್ಸಾಹ ತೋರಿತ್ತೇ ಹೊರತು, ಅಧಿಕಾರ ಮತ್ತು ಪ್ರಭಾವ ಬೀರುವ ಆರೋಪಿತ ವ್ಯಕ್ತಿ...