ಸಿಕ್ಕಿದವರಿಗೆ ಸೀರುಂಡೆ: ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಪಾಲಿಗೆ ವೇದವಾಕ್ಯ

 

ಪಕ್ಷದ ಸಾಮಾನ್ಯ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರಿಗಿಲ್ಲ ಮನ್ನಣೆ, ಅವರು ಕಾಲಾಳು ಸೇವೆಗಷ್ಟೇ ಸೀಮಿತ!

ಇರೋದು ಇದ್ದಂಗೆ * ಬಿವಿಸೀ

`ಸಿಕ್ಕಿದವರಿಗೆ ಸೀರುಂಡೆ' ಎಂಬ ಹಳೆಯ ಗಾದೆಮಾತು ಪ್ರಸ್ತುತ ಕರ್ನಾಟಕದ ವಿಧಾನ ಪರಿಷತ್ ಚುನಾವಣೆಯ ಸಂದರ್ಭಕ್ಕೆ ಹೇಳಿ ಮಾಡಿಸಿದಂತಿದೆ. ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಆಡಳಿತ ನಡೆಸುತ್ತಿರುವ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಪಕ್ಷವು ಮೇಲ್ಮನೆಯ ಐದು ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಗೆಲ್ಲುವಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿದೆಯಾದರೂ, ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳ ಆಯ್ಕೆ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯು ಪಕ್ಷದೊಳಗಿನ ಆಳವಾದ ಅಸಮಾಧಾನ ಮತ್ತು ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಅಸಮತೋಲನವನ್ನು ನಗ್ನವಾಗಿ ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿದೆ. ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಸಮತೋಲನವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಗಾಳಿಗೆ ತೂರಿ, ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳಿಲ್ಲದ ಜಿಲ್ಲೆಗಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕಡೆಗಣಿಸುವ ಮೂಲಕ ಹೈಕಮಾಂಡ್ ತನಗೆ ಬೇಕಾದವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಮಣೆ ಹಾಕಿದೆ. ಈ ಮೂಲಕ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ನಾಯಕತ್ವವು ಜನಸಾಮಾನ್ಯರ ಸೇವೆ ಅಥವಾ ಸಂಘಟನೆಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ, ಅಧಿಕಾರದ ಕೇಂದ್ರಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿರವಿರುವವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಪುರಸ್ಕಾರ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಸ್ಪಷ್ಟ ಸಂದೇಶವನ್ನು ರವಾನಿಸಿದೆ.

ಈ ಬಹಿರಂಗ ಪಕ್ಷಪಾತ ಮತ್ತು ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಅಸಮಾನತೆಯು ಕರಾವಳಿ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ಇಡೀ ಕರಾವಳಿಯಲ್ಲಿ ದಕ್ಷಿಣ ಕನ್ನಡ ಜಿಲ್ಲೆಯು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿ ಮತ್ತು ಅದೃಷ್ಟದ ಜಿಲ್ಲೆಯಾಗಿ ಹೊರಹೊಮ್ಮಿದ್ದರೆ, ನೆರೆಯ ಉಡುಪಿ ಮತ್ತು ಉತ್ತರ ಕನ್ನಡ ಜಿಲ್ಲೆಗಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಲಾಗಿದೆ. ದಕ್ಷಿಣ ಕನ್ನಡ ಜಿಲ್ಲೆಯು ಈಗಾಗಲೇ ಹರಿಪ್ರಸಾದ್, ಐವನ್ ಡಿಸೋಜ ಮತ್ತು ಮಂಜುನಾಥ್ ಭಂಡಾರಿ ಅವರ ಮೂಲಕ ಮೂರು ವಿಧಾನ ಪರಿಷತ್ ಸ್ಥಾನಗಳ ಪ್ರಾತಿನಿಧ್ಯವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದರೂ, ಪಕ್ಷವು ನಾಲ್ಕನೇ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಪತ್ರಕರ್ತನಿಂದ ರಾಜಕಾರಣಿಯಾಗಿ ಬದಲಾದ ಪಿವಿ ಮೋಹನ್ ಅವರಿಗೆ ನೀಡಿದೆ. ಕರಾವಳಿ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಪ್ರಾಧಿಕಾರದ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಎಂ ಎ ಗಫೂರ್ ಸೇರಿದಂತೆ ಈ ಎಲ್ಲಾ ಆಯ್ಕೆಗಳ ಹಿಂದೆ ಇರುವ ಪ್ರಮುಖ ಸೂತ್ರವೆಂದರೆ ದಿವಂಗತ ಆಸ್ಕರ್ ಫೆನಾರ್ಂಡಿಸ್ ಅವರ ಮೇಲಿನ ನಿಷ್ಠೆ. ಆಸ್ಕರ್ ಫೆನಾರ್ಂಡಿಸ್ ಅವರು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಹೈಕಮಾಂಡ್‍ನಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿ ನಾಯಕರಾಗಿದ್ದರು ಮತ್ತು ಸೋನಿಯಾ ಗಾಂಧಿ ಅವರ ಆಪ್ತ ವಲಯದಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ನ್ಯಾಷನಲ್ ಹೆರಾಲ್ಡ್ ಪ್ರಕರಣದಲ್ಲಿ ಸೋನಿಯಾ ಕುಟುಂಬಸ್ಥರ ಜತೆ ಕೇಂದ್ರ ತನಿಖಾ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ವಿಚಾರಣೆಗೆ ಗುರಿಯಾಗಿದ್ದ ಇವರು, ಅಕ್ರಮವಾಗಿ ಅಪಾರ ಆಸ್ತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದರು ಎಂಬ ಆರೋಪವೂ ಇತ್ತು.

ಅವರ ನಿಷ್ಠಾವಂತ ಅನುಯಾಯಿಗಳು ಸತತವಾಗಿ ಸರ್ಕಾರದ ಪ್ರಮುಖ ಹುದ್ದೆಗಳನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು, ಸಾಮಾನ್ಯ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರು ದಿವಂಗತ ನಾಯಕ ಆಸ್ಕರ್ ಫೆನಾರ್ಂಡಿಸ್ ಆತ್ಮವೇ ಸೋನಿಯಾ ಗಾಂಧಿ ಕುಟುಂಬದ ಸಂಪರ್ಕದ ಮೂಲಕ ರಾಜ್ಯ ರಾಜಕಾರಣವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುತ್ತಿದೆಯೇ ಎಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯಪಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಈ ರೀತಿಯ ಅಧಿಕಾರದ ವಿಕೇಂದ್ರೀಕರಣವು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರ ಶ್ರಮಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಚಮಚಾಗಿರಿ ಮತ್ತು ಭಜನೆ ಮಾಡುವವರನ್ನು ಪುರಸ್ಕರಿಸುತ್ತದೆ. ಇದು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಗುಂಪಿನ ಒಡೆತನದ ಒಲಿಗಾರ್ಕಿ (ಅಲ್ಪಜನರ ಆಡಳಿತ) ಆಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸುತ್ತಿದೆ. ಇದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ, ನಿಷ್ಠಾವಂತ ತಳಮಟ್ಟದ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರು ತೀವ್ರ ನಿರಾಶೆಗೊಂಡು ಮೌನಕ್ಕೆ ಶರಣಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಅಥವಾ ಪಕ್ಷವನ್ನು ತೊರೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ತಳಮಟ್ಟದ ಸಕ್ರಿಯ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್, ಜನಸಾಮಾನ್ಯರ ಒಲವಿನ ನಾಯಕರ ಬದಲಾಗಿ ಕೇವಲ ಒಳಸಂಚು ನಡೆಸುವ ಮ್ಯಾನಿಪ್ಯುಲೇಟರ್‍ಗಳ ಪಕ್ಷವಾಗಿ ಬದಲಾಗುವ ಅಪಾಯದಲ್ಲಿದೆ.

ಇದರ ಜೊತೆಗೆ, ಮೈಸೂರಿನ ಶಿವಕುಮಾರ್ ಮತ್ತು ಮಂಗಳೂರಿನ ಮೋಹನ್ ಅವರ ಆಯ್ಕೆಯ ಮೂಲಕ ಪತ್ರಕರ್ತರನ್ನು ನಾಮನಿರ್ದೇಶನ ಮಾಡುವ ಹೊಸ ಟ್ರೆಂಡ್ ಆರಂಭವಾಗಿದೆ. ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯ ಅವರ ಆಪ್ತ ವಲಯದ ಅಹಿಂದ ಲಾಬಿಗಾರ ಮತ್ತು ಪತ್ರಕರ್ತ ದಿನೇಶ್ ಅಮೀನ್ ಮಟ್ಟು ಅವರಂತಹ ಪ್ರಮುಖ ಆಕಾಂಕ್ಷಿಗಳು ಇನ್ನೂ ಅವಕಾಶಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಸಂವಿಧಾನದ ಆಶಯದಂತೆ, ರಾಜಕೀಯೇತರ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳ ವಿವಿಧ ತಜ್ಞರನ್ನು ಆಡಳಿತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ತರಲು ವಿಧಾನ ಪರಿಷತ್ತನ್ನು ವಿನ್ಯಾಸಗೊಳಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಈ ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಕೇವಲ ರಾಜಕೀಯ ನಿಷ್ಠೆ ಮತ್ತು ಚಮಚಾಗಿರಿಗೆ ನೀಡುವ ಉಡುಗೊರೆಯಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ. ಸುದೀರ್ಘ ಇತಿಹಾಸವಿರುವ ದೇಶದ ಅತ್ಯಂತ ಹಳೆಯ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷವೇ ಸಾಂಸ್ಥಿಕ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಹೀಗೆ ಗಾಳಿಗೆ ತೂರಿದರೆ, ನಮ್ಮ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಭವಿಷ್ಯಕ್ಕೆ ಇದು ದಿಕ್ಸೂಚಿಯಾಗಬಲ್ಲದೇ?

ಕಾರ್ಯಕರ್ತರಿಗೆ ಮನ್ನಣೆಯಿಲ್ಲ

ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ, ಬಿಜೆಪಿಯಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರಿಗೆ ಸಿಗುವಷ್ಟು ಮನ್ನಣೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ ಎಂಬ ಪುಕಾರು ಮೊದಲಿಂದಲೂ ಇದೆ. ಬಿಜೆಪಿ ಚುನಾಯಿತ ಹುದ್ದೆಗಳಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಎಲೆಮರೆಯ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರನ್ನು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಗುರುತಿಸಿ ಅವರನ್ನು ಆಯ್ದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ...ಮಂಗಳೂರು ಲೋಕಸಭಾ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಹೆಸರೇ ಕೇಳಿರದ ಯೋಧ ಬ್ರಿಜೇಶ ಚೌಟ ಅವರನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಂಡು ಗೆಲ್ಲಿಸಿತು.. ಈ ಬಾರಿ ರಾಜ್ಯಸಭಾ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಎಂ ನಾಗರಾಜ ಎಂಬ ರಾಜಕೀಯವಾಗಿ ಮಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿರದ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರನ್ನು ಆರಿಸಿ, ಗೆಲ್ಲಿಸಿದೆ. ಈ ಬದ್ಧತೆಯನ್ನು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಊಹಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.