BVSee

  A forced transition could split the ruling party   The Congress in Karnataka is drifting toward a dangerous flashpoint. What began as routine leadership speculation has now hardened into open signalling, mobilisation, and counter-mobilisation. If the party high command ultimately decides in favour of D.K. Shivakumar replacing Siddaramaiah, the consequences may be far more destabilising than Delhi anticipates. Siddaramaiah is not merely an incumbent Chief Minister; he is presently the balancing force within a complex coalition of castes, regions and party factions. His administrative grip, budget management and welfare narrative have given the government a measure of stability. More importantly, he is widely perceived to enjoy the confidence of a majority of Congress MLAs. That legislative backing cannot be brushed aside as a minor detail. If the high command overrides this ground reality and installs Shivakumar, the immediate fallout could be severe. Siddaramaiah’s camp...

 ಬಿವಿಸೀ ಕರ್ನಾಟಕ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್‍ನಲ್ಲಿ ನಾಯಕತ್ವದ ಬದಲಾವಣೆಯ ಕುರಿತಾದ ಚರ್ಚೆಗಳು ಈಗ ಕೇವಲ ಸಾಮಾನ್ಯ ಊಹಾಪೆÇೀಹಗಳಾಗಿ ಉಳಿಯದೆ, ಆಡಳಿತ ಪಕ್ಷವನ್ನು ಒಂದು ಅಪಾಯಕಾರಿ ಹಂತಕ್ಕೆ ತಂದು ನಿಲ್ಲಿಸಿವೆ. ಒಂದು ವೇಳೆ ಹೈಕಮಾಂಡ್ ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯ ಅವರ ಬದಲಿಗೆ ಡಿ ಕೆ ಶಿವಕುಮಾರ್ ಅವರನ್ನು ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ತರಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದರೆ, ಅದರ ಪರಿಣಾಮಗಳು ದೆಹಲಿ ನಾಯಕರು ಅಂದಾಜಿಸಿರುವುದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಭೀಕರವಾಗಿರಲಿವೆ. ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯ ಅವರು ಕೇವಲ ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿರುವ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ರಾಜ್ಯದ ಸಂಕೀರ್ಣ ಜಾತಿ ಸಮೀಕರಣಗಳು, ವಿವಿಧ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಳು ಮತ್ತು ಪಕ್ಷದೊಳಗಿನ ಭಿನ್ನ ಬಣಗಳನ್ನು ಸಮತೋಲನದಲ್ಲಿಟ್ಟಿರುವ ಪ್ರಬಲ ಶಕ್ತಿಯಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ಹಿಡಿತ, ಆಯವ್ಯಯ ನಿರ್ವಹಣೆ ಮತ್ತು ಜನಕಲ್ಯಾಣ ಯೋಜನೆಗಳ ನಿರೂಪಣೆಯು ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಒಂದು ಭದ್ರವಾದ ಅಡಿಪಾಯವನ್ನು ಒದಗಿಸಿದೆ. ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ, ಬಹುಪಾಲು ಶಾಸಕರ ಬೆಂಬಲ ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯ ಅವರ ಪರವಾಗಿರುವುದು ಇಲ್ಲಿ ಗಮನಿಸಬೇಕಾದ ಪ್ರಮುಖ ಅಂಶ. ಒಂದು ವೇಳೆ ಹೈಕಮಾಂಡ್ ಈ ವಾಸ್ತವವನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸಿ ಶಿವಕುಮಾರ್ ಅವರನ್ನು ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ತರಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೆ, ಅದರ ತಕ್ಷಣದ ಫಲಿತಾಂಶವು ಪಕ್ಷದ ಒಗ್ಗಟ್ಟಿನ ಮೇಲೆ ತೀವ್ರವಾದ ಪೆಟ್ಟು ನೀಡಬಹುದು. ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯ ಅವರ ಬಣವು ಈಗಾಗಲೇ ಇಂತಹ ಬದಲಾವಣೆಯ ವಿರುದ್ಧ ಪ್ರತಿರೋಧದ ಮುನ್ಸೂಚನೆಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿದೆ. ...

 ರಾಜನೀತಿ * ಬಿವಿಸೀ ಭಾರತದ ಕಚ್ಚಾತೈಲ ಖರೀದಿ ಮತ್ತು ಆಮದು ನೀತಿಯ ಸುತ್ತ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುತ್ತಿರುವ ಚಿತ್ರಣ ಕೆಲವು ಅಹಿತಕರ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನೂ ಹುಟ್ಟುಹಾಕುತ್ತದೆ. ಕಳೆದ ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಮೋದಿ ಸರ್ಕಾರವು ಪಶ್ಚಿಮ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಒತ್ತಡ ತಂತ್ರಗಳಿಗೆ ಪ್ರತಿರೋಧ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತಲೇ ಬಂದಿದ್ದು, ಜಾಗತಿಕ ಖಂಡನೆಯ ಹೊರತಾಗಿಯೂ ರಷ್ಯಾದಿಂದ ರಿಯಾಯಿತಿ ದರದಲ್ಲಿ ತೈಲ ಆಮದು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಇದೆ. ಈ ಧೋರಣೆಯನ್ನು ಆಂತರಿಕವಾಗಿ ಕಾರ್ಯತಂತ್ರದ ಸ್ವಾಯತ್ತತೆ ಎಂದೇ ಬಣ್ಣಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಭಾರತ ಮೊದಲು, ಆನಂತರ ಮೈತ್ರಿ ಎನ್ನುವ ಧೋರಣೆ ಅಲ್ಲಿ ಕಾಣಬಹುದಿತ್ತು. ಈಗ ವರದಿಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರೆ, ನಮ್ಮ ರಿಫೈನರಿಗಳಿಗೆ ರಷ್ಯಾದ ಕಚ್ಚಾ ತೈಲ ಖರೀದಿಯನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಲು ನಿರ್ದೇಶನಗಳನ್ನು ಭಾರತ ಸರಕಾರ ನೀಡುತ್ತಿದೆ ಎನ್ನಲಾಗಿದೆ. ಅಮೆರಿಕ ಮತ್ತು ವೆನೆಜುವೆಲಾದಿಂದ ತೈಲ ಖರೀದಿಸುವಂತೆ ಆದೇಶಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಇದು ಡೊನಾಲ್ಡ್ ಟ್ರಂಪ್ ಅವರ ದೀರ್ಘ ಕಾಲದ ದುರಾಗ್ರಹಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಇದು ಕೇವಲ ವಾಣಿಜ್ಯ ಒಪ್ಪಂದದ ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯಾಗಿದ್ದಲ್ಲಿ ಸರ್ಕಾರ ಇದನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕು. ಅಥವಾ ಇದು ವಿಶಾಲ ವ್ಯಾಪಾರ ಒಪ್ಪಂದದ ಚೌಕಾಸಿಯ ಭಾಗವಾಗಿದ್ದರೆ, ದೇಶದ ಜನತೆ ಪಾರದರ್ಶಕತೆಯನ್ನು ಅಪೇಕ್ಷಿಸುತ್ತಾರೆ. ಮೌನವಾಗಿದ್ದಷ್ಟೂ ಅನುಮಾನಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತವೆ. ಬದಲಾವಣೆಯಾಗಿರುವುದು ಏನು? ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರ ಒತ್ತಡವನ್ನು ತಡೆದುಕೊಂಡಿದೆ. ಇಂದು ಯಾವು...

  The emerging clarity around India’s crude oil decisions raises uncomfortable questions. For years, the Modi government projected defiance in the face of Western pressure, continuing discounted Russian oil purchases despite global criticism. That posture was sold domestically as strategic autonomy — India first, alliances later. Now, reports indicate instructions to refiners to scale down Russian crude and increase purchases from the United States and Venezuela — a shift that aligns neatly with President Trump’s long-stated demands. If this is purely a commercial recalibration, the government must say so clearly. If it is part of a broader trade bargain, the country deserves transparency. Silence invites suspicion. What changed? Earlier, New Delhi withstood pressure. Today, it appears to have adjusted course without explanation. Energy security is not a minor procurement issue; it is a cornerstone of foreign policy and economic stability. When a long-standing supplier is quietly s...

  A troubling impression is gaining ground across the country: the NDA government at the Centre is deliberately withholding vital information from citizens on matters that directly affect livelihoods, national security, and public trust. The unfolding controversy over the India–US trade deal has brought this concern into sharp focus. Commerce Minister Piyush Goyal assured farmers that their interests were fully protected. Yet the United States soon disclosed the deal’s terms, revealing free market access for certain American cereals in India. This contradiction is not technical; it goes to the heart of credibility. When disclosures emerge from Washington instead of New Delhi, anger among farmers is inevitable. Congress president Mallikarjun Kharge’s charge of a “stab in the back” resonates because the facts lend it weight. The pattern extends beyond trade. Russia has openly accused the U.S. of pressuring India to curb Russian oil purchases—an issue the Modi government never acknowl...

  Donald Trump’s claim that India agreed to stop buying Russian oil and switch to American supplies was not a casual boast. It was a deliberate assertion of dominance. What followed exposed a deeper weakness: India chose silence. New Delhi never formally accepted such a condition. Yet when Trump went public, the government failed to rebut him with clarity or conviction. A later, procedural clarification satisfied the record but not the world. In global politics, what is not denied loudly is assumed to be true. By staying quiet, India allowed Trump to define the outcome—and the hierarchy. Russian oil purchases were more than an economic choice. They had become India’s most visible assertion of strategic autonomy after the Ukraine war, signalling that New Delhi could resist Western pressure. Trump’s statement punctured that image in one stroke. The damage was immediate and broad: to India’s credibility with Russia, to its standing in the Global South, and to Modi’s carefully cultivat...